De zee

Toen we vanochtend opstonden had de telefoon het over 14 graden. Buiten staat hier en daar zelfs een plas water!

In de bar waar we ontbijten gaat het nog steeds over de bosbranden die nu mede dankzij de regen grotendeels onder controle zijn.  Niet alleen zijn er veel doden, ook de verwoestingen in midden Portugal zijn enorm. Wat betekent dat voor het vervolg van onze fietstocht?  Bekijken we als we in Lissabon zijn. 

Er komen 3 dagen van nationale rouw.

Via een spectaculaire ophaalbrug verlaten we Alcacer do Sal. We volgen een rechte weg richting Comporta. Lekker pauzeren in de duinen tussen de wilde tijm.

Tussen de middag eten we uitgebreid op een terras in Carrasqueira. De uitgebreide rustpauze komt me goed uit, want ik begin langzamerhand de verkoudheid van Joos over te nemen.

We fietsen over een landtong met duinen links en rechts en we zien voor het eerst de zee.

Aan het einde van de landtong ligt Sol Troia, in de zomer waarschijnlijk een druk strandvakantieoord, nu is er werkelijk niets te doen. Wel vertrekt vandaar de ferry naar de oude binnenstad van Setúbal.

Op de boot één andere toerist, een Franse mountainbiker op de terugweg naar huis. Hij ziet er vrij verwilderd uit, maar heeft dan ook zelfs in de Extremadura wild gekampeerd.

In Setúbal vinden we een prima onderkomen in een modern hostal in het oude deel van de stad.