Na ons vertrek uit São Pedro de Moel volgt de route eerst weer de kust. Al snel over een prachtig fietspad, dat nu eens niet telkens onderbroken wordt voor een stuk mountainbiken.
Zodra het fietspad echter landinwaarts buigt, begint het weer: verbrande bossen, eindeloos, vreselijk om te zien. Soms zelfs nog rokend, smeulend; we hopen dat het nóg rookt en dat het niet elk moment weer kan oplaaien.
Het wordt erger. Op een hoog punt kunnen we diep landinwaarts kijken: alles zwart tot aan de horizon. We hebben in Lissabon voor de kustroute gekozen omdat het in het binnenland zo erg zou zijn maar nu blijkt dat de branden tot bijna aan de kust gekomen zijn.
Een paar verspreide huizen rond een kruispunt. Uitgebrand. Ik stop om een foto te maken en dan schrik ik écht. Voor een van de huizen staat een auto geparkeerd. Daar zit een vrouw in die er niet uit wil komen. Haar man is net uitgestapt. Hij staart naar het huis, raapt iets op, gooit het weer weg. Ik durf hier geen foto van te maken. Ik draai de camera half weg zodat de mensen er niet op staan en maak dan tóch snel een foto.
In een volgend dorp is goed te zien hoe hier tegen het vuur gevochten moet zijn. Tot de rand van de bebouwing is alles verbrand maar de huizen van het dorp zijn gespaard. We zien een verbrande auto en wat andere geblakerde restanten:
De etappe is 85 kilometer lang. De laatste 30 km ziet alles er “gewoon” uit. Rondom Figueira do Foz heeft het blijkbaar niet gebrand. We slapen in een hotel naast een verlaten paleisje. De markies heeft heeft het verspeeld in het casino, wordt ons verteld; het staat nu leeg.
Rienke en Joos fietsen 