Het tempo van een schildpad

Gisterochtend het eerste ontbijtje bij de tent. Dan begint het fietsen in Griekenland eigenlijk pas echt. Het is wennen. Alles is net even anders dan in Spanje of Portugal. Geweldige vergezichten op Corfu en andere eilandjes in de diepblauwe zee.

De wegen zijn rustig, maar soms wel met gaten en scheuren. Uitkijken, met name bij het dalen.

We beginnen met een geleidelijke klim en afdaling naar Platariá. Koffie op een modern terras aan zee.

Daarna volgen enkele forse klimmetjes. Dat valt niet mee! We hebben nog geen fietskilometers in de benen en het is allemaal steiler dan we gewend zijn. Boven bij Perdika ontmoeten we een jong Duits stel dat van Athene naar Tallinn aan het fietsen is. Daar trekken ze vier maanden voor uit. Ze vragen of we wel weten wat we zo dadelijk nog voor de boeg hebben.

En inderdaad, de beklimming naar Aghia is de zwaarste van de dag.

Beneden in Parga blijken de campings gelukkig nog gesloten en mogen we, moe als we zijn, overnachten in een hotel. Het toeristenseizoen is nog niet begonnen, de meeste gelegenheden in dit toeristenplaatsje zijn nog dicht en ook de geldautomaten doen het nog niet.

Vanochtend zijn we begonnen met een geleidelijke klim Parga uit. Dan zien we de eerste verwilderde hond. Van tevoren waren we gewaarschuwd voor wilde honden omdat veel Grieken in de crisis van de afgelopen jaren hun hond de deur uit hebben gedaan. Maar deze hond is triest en verwaarloosd, niet gevaarlijk.

Tijdens de langste en steilste klim van de dag, die naar Loutsa, loopt er een schildpad op de weg. Die houdt ons gemakkelijk bij.

Gelukkig is er boven in Loutsa een geweldige taverna waar we een heerlijke omelet en tzatziki krijgen: oma zorgt voor het eten, kleinzoon voor de engelse vertaling en opa voor de sterke verhalen. Hij heeft alle wereldzeeën bevaren en runt nu een hotel en een olijfgaard met 600 bomen en een productie van 10.000 liter olijfolie per jaar.

We dalen voorzichtig af tot zeeniveau. We hoeven niet meer te klimmen. Langs het strand en de blauwe zee fietsen we tot aan een camping met hoofdzakelijk Griekse seizoencaravans. De eerste bewoners richten hun caravan in.

Wij voelen ons er thuis en besluiten morgen een rustdag te nemen.