In de race voor een medaille?

We kunnen best in één dag van Kyllini naar Olympia rijden, denken we. Het is grotendeels vlak, door boerendorpen waar nooit een toerist komt – behalve een enkele fietser dus. De armoede is hier niet te negeren. Taverna’s en winkels die er waren zijn zo te zien al jaren geleden gesloten; als de mensen geen geld uit kunnen geven en toeristen hebben hier niets te zoeken, dan houdt het op.

Een lunch bij een bakker die heerlijke pies heeft (op z’n Engels uitspreken svp). Hij heet Dionysos. Ah, the God of the Wine! roep ik. The God of the Bread, zegt hij trots.

Onder Pirgos moeten we voor het eerst vaststellen dat het routeboekje niet foutloos is. We moeten een doorsteek maken naar de weg richting Olympia maar na een paar vastlopende pogingen zit er niets anders op dan terugfietsen naar Pirgos. Vanuit het centrum is de weg naar Olympia makkelijk te vinden. In een uitgestorven dorpje op 10 km van ons einddoel is Rienkes Garmin leeg – en wij hebben ook weinig meer over.

Vlak voor Olympia komt de enige echte klim van de dag. Dan zien we een totaal verroest bord ‘Camping Diana’; zou die nog wel bestaan?

De camping bestaat. Klein en eenvoudig maar de tent kan tamelijk beschaduwd staan en de douches doen het. Naast ons staat een Canadees echtpaar, ongeveer mijn leeftijd, dat zo’n beetje overal ter wereld gefietst heeft. Ik noem Tasmanië maar eens op, daar zullen ze wel niet gefietst hebben. Ja hoor, lekker fietsen daar. Maar IJsland vonden ze nóg mooier. Op het terras van de camping praten we nog uren over hun ervaringen.

We nemen maar liefst twee rustdagen in Olympia. Zondag gaan we naar het archeologisch museum en het archeologisch park. Weerzien met de Hermes van Praxiteles. Nu zien we dat de meester ook aan de achterzijde van de god ruim aandacht besteed heeft. Bilpartijtje toch?

De metopen van de grote Zeustempel zijn weliswaar zwaar beschadigd maar bijvoorbeeld “Hercules vangt de Kretenzische stier” (zijn zevende werk) straalt nog een enorme dynamiek uit.

Het terrein met de resten van de tempels, het gymnasion en de atletiekbaan ligt al te bakken in de zon. Eind april. Het is er alleen nog niet zo druk. Rienke probeert nog even haar start uit, net als 38 jaar geleden (toen ze hier met haar zus was). Op de beroemde stenen startlijn (die overigens pas in 1952 door archeologen ontdekt is, leren we nu). Haar start is nog prima.