We waren voor de zware bergetappe naar Dimitsana uitgebreid gewaarschuwd door fietsers die we in Olympia tegenkwamen. Toch zijn we niet vroeg op pad. Het vertrek uit Olympia verloopt uiterst rommelig.
Een groot deel van de nacht heeft het geonweerd en geregend. Gevolg: veel modder en natte spulletjes (waaronder het routeboekje). Het opbreken duurt extra lang omdat het blijft regenen. Als we uiteindelijk nat en wel bij de ingang van de camping komen is daar de chaos zo mogelijk nog groter. Campers en caravans die elkaar blokkeren in een poging te vetrekken of binnen te rijden. De binnenkomers blijken te zijn weg gestuurd van de andere camping in Olympia omdat daar een grote groep fransen met Deux-chevauxs heeft gereserveerd. “No paniek” klinkt het in het brabants, maar het oude echtpaar (90+!) dat de zaak bestiert raakt nu wel degelijk in paniek en roept de zoon erbij.
Uiteindelijk zitten we om 11 uur aan de cappuccino onder de grote boom in Olympia en zijn we pas om kwart voor 12 op pad. Het is gestopt met regenen. We beginnen deze etappe bij de opgravingen en fietsen boven langs de klassieke renbaan.
Het landschap is fantastisch maar het fietsen is zwaar. Veel klimmen. Als we om half drie een koffiestop houden in Vasilaki hebben we net 20 km gefietst. En de lucht trek weer dicht. Het doel voor vandaag: Lagkadia, lijkt niet haalbaar.
De ene haarspeldbocht volgt op de andere. In het routeboekje van Benjaminse zegt het fietsertje “amaaai…” op de lange klim naar Stavrodroni en wij zeggen dat ook. Om half zes rijden we er uitgeput binnen.
Gelukkig onmiddellijk een bord met ‘Rooms to let’. Een groot huis van een ouder Grieks echtpaar. We kunnen er overnachten. We krijgen koffie, sinaasappels en rauwe doperwten: “Arakas!”, zegt de man telkens enthousiast.
Later maakt mevrouw een heerlijk bord spaghetti voor ons klaar. De communicatie (grotendeels met behulp van Google Translate) verloopt erg moeizaam want deze mensen spreken uitsluitend Grieks. We begrijpen dat veel problemen in Griekenland komen door de buitenlanders. Hoe dat dan precies zit is niet zo helder want behalve één Roemeens en één Afghaans gezin zijn die er hier in de streek niet, begrijpen we.
Het is vandaag 1 mei. Ondanks z’n afkeer van links geeft meneer mij toch een rode roos bij het ontbijt. We krijgen heel veel mee: appels, sinaasappels, koekjes.
Dan begint de mooiste fietsdag tot nu toe. Tussen de bloeiende brem door de kloof van de Lousios naar Lagkadia op 900 m. Daar lunchen we samen met veel Griekse dagjesmensen die vandaag 1 mei vieren met een uitstapje.
We klimmen verder naar 1200 m en dalen dan een volgend dal in. Echte bergen, want aan de andere kant is zowel de begroeiing (naaldbomen) als het weer (bewolkt, zelfs een beetje regen) anders. Uiteindelijk zijn we nog vroeg (om 3 uur) in Dimitsana. Weer zo’n prachtig bergdorp. Een uitstekende plek om te blijven.
Als we aan het einde van de middag een biertje op een terras drinken komt er een Australische stel aan dat het hele stuk vanaf Olympia in één dag gefietst heeft. Met name de man maakt een behoorlijk verdwaasde indruk. Wij leggen uit dat we van het slow cycling zijn.
Rienke en Joos fietsen 