Thalassa, thalassa!

Als we tussen de rotsen door eindelijk de zee zien, zijn we best trots op onszelf: de oostkust van de Peleponnesos is bereikt en de Parnonas is bedwongen (althans de pas erlangs). En dat alles onder niet al te beste omstandigheden.

Toen we gisterochtend na een rustdag van de camping bij Sparta vertrokken, was het heet. De zon steekt. In Sparta drinken we Griekse koffie met een gebakje erbij dat we krijgen van het meisje dat bedient, “to celebrate my nameday“.

We peddelen over een vlak stuk naar het zuiden tussen eindeloze olijfgaarden door. Anders dan in Spanje wordt hier het groen tussen de bomen over het algemeen niet doodgespoten. Er komen steeds meer wolken, in de verte rommelt het. Maar we zijn vóór het onweer in Geraki, waar we overnachten alvorens aan de grote klim over de Parnonas te beginnen. We eten heerlijk in een traditionele taverna waar de eigenares zelf kookt. Het uitzicht over het dal, met in de verte middeleeuwse Frankische wachttorens, is prachtig.

En dan vandaag de klim. Van 300 naar 1200 m hoogte over 13 km met een gemiddeld stijgingspersentage van 7%. Woeste rotsen, geen bomen, geen mensen.

En het is warm. Ook vandaag steekt de zon, komen er wolken en rommelt het in de verte. We zweten ons rot.

Maar om half 1 zijn we boven en is het nog steeds droog. Klim gelukt!

Net als we in het mooie bergdorp Kosmas een taverna binnengaan begint het hard te regenen. Als de regen wat afneemt beginnen we aan de afdaling. Het is koud: fleece en regenjack aan. We dalen over 23 km naar zeeniveau.

Pas als we langs oleanders rijden, wordt het warmer.

Uiteindelijk zien we in de verte voor ons de zee. Thalassa, thalassa! We zoeken de camping achter het strand die ons door een medefietser is aangeraden. De tent staat net voordat het onweer losbarst. Prima plek. Morgen blijven we hier!