Dinsdagochtend 8 mei verlaten we de fijne camping bij Plaka onder Leonidio en rijden we richting Nafplio. Over een van de mooiste kustwegen waar we ooit gefietst hebben. De weg stijgt en daalt wel voortdurend, soms vrij heftig. Het is of er tientallen Giganten aan de kust staan, van wie we alleen de enorme dicht begroeide voeten zien, met hun lange tenen tot in het water. Wij zijn nietige mensjes met kleine maar toch zware fietsjes en wij rijden over al die tenen – en soms over een hele voet.
Landinwaarts pakken de wolken zich samen en rommelt het geregeld maar wij blijven het onweer lang vóór. Bij het dalen verbeter ik zelfs mijn snelheidsrecord van deze reis, tot 55 km/u (sneller laten bochten en wegdek niet toe).
De laatste twintig km voor Nafplio, als we in een grote boog om de Golf van Argos rijden, regent het. Met onze goede jacks aan is dat niet onaangenaam. Het enige onprettige moment is dat waarop we een fabriek passeren die zijn giftige, bijtende rook in een dikke sliert over het water heen naar Nafplio stuurt. We ruiken hem ’s avonds in de stad nog. Gelukkig draait de wind de dag daarop maar het is wel ernstig, zo’n smerige uitstoot over dit prachtige landschap.
In Nafplio vinden we het kleine hotel Polyxenia. Daar blijven we ook woensdag nog. Nafplio is een sfeervol toeristenstadje; ik laat mijn baard trimmen, we eten nog beter dan waar ook tot nu toe en we maken tamelijk definitieve reisplannen voor de resterende twee weken. Athene valt daarbij af: voor fietsers is het een heksenketel en je bent bovendien te kwetsbaar met al die tassen. Een fietsend Nederlands stel dat we op een terras spreken is er twee dagen geleden bestolen: alle geld en pasjes kwijt.
Rienke en Joos fietsen 