Gisterochtend na een heerlijk ontbijt afscheid genomen van Marian en haar hotel Polyxenia.
De weg naar Mycene is volgens haar heel simpel: langs wegen met sinasappelbomen. We fietsen door gewone Griekse dorpen als Aghia Kyriaki en Kapodistrias. De weg is vlak. Dan stuiten we op de enorme cyclopische muren van Tiryns.
Deze imposante vesting maakt indruk, met z’n zeven meter dikke muren, die voor de stevigheid telkens verspringen, en met de typische in de muren verwerkte kleine spitsbooggewelven. Vooral als je bedenkt dat die muren er al meer dan 3500 jaar staan.
Niet ver daar vandaan zien we een Byzantijns kerkje uit de 12e eeuw met brokstukken uit de Griekse en Romeinse tijd.
Dan fietsen we door naar Mycene, inderdaad tussen eindeloze velden met sinaasappelbomen en we zien in de verte de twee bergen Zara en Profitis Ilias waar Mycene tussen ligt. Joos herkent ze van tien jaar geleden, toen we hier ook waren (niet op fiets maar met de auto). Toen hebben we in hotel La Belle Hélène gelogeerd. Daar hebben niet alleen Schliemann en andere archeologen gebivakkeerd, maar ook tal van andere beroemdheden. Gelukkig is het hotel er nog! Aan de inrichting (en het onderhoud) is sinds de jaren ’50 weinig meer gedaan. Wij slapen in de kamer waar ook Sartre heeft gelogeerd. De kamer met het bed van Schliemann wordt niet verhuurd, we mogen er alleen kijken.
We lopen door de stromende regen naar de site van Mycene met z’n geweldige toegangspoort tot de burcht: de Leeuwenpoort uit de 13e eeuw v. Ch.
Het regent niet meer en de paar toeristenbussen, die er ook om deze tijd van het jaar zijn, vertrekken. Op ons gemak beklimmen we de prachtig strategisch gelegen burcht tot boven toe. In het museum ligt weliswaar niet het gouden dodenmasker “van Agamemnon” (dat ligt in Athene) maar er hangt wel een fresco uit het paleis en er staan een aantal mooie andere stukken.
Vanochtend zijn we de fietstocht begonnen langs een ongebruikelijk grote weg. Gelukkig is het niet druk. We drinken koffie in een heus wegrestaurant, raar gevoel. Maar dan volgt het omgekeerde: een stuk over een bizar klein weggetje. Niet alleen een karrespoor, ook nog eens veel te steil. Een bepaald stuk moeten we elk van beide fietsen zelfs samen omhoog duwen…
Maar uiteindelijk bereiken we Nemea. Daar is het stadion van de Nemeïsche spelen, in de jaren 90 opgegraven door archeologen van Berkeley. We komen er gelijk aan met een 5-gymklas op Griekenlandreis, uit Oosterhout (“we gaan helemaal Aris-total-los”).
We krijgen een prachtige presentatie over het stadion en het ontstaan van de spelen door één van de meisjes en de jongens doen een wedstrijdje hardlopen.
Wat dan volgt is een prachtige afdaling naar de kust door de wijnstreek van Nemea.
Daar vinden we een mooie camping aan zee, echt een plek om een aantal dagen te blijven!
Rienke en Joos fietsen 