Het ontbijt gisterochtend in ons eenvoudige onderkomen (met prachtig uitzicht over de bergen) was heerlijk. Met een schoteltje honing van de bijen uit de buurt. Die bijen hebben ons onderweg met oorverdovend gezoem al op verschillende trajecten begeleid (bloemen genoeg!). Toen ik een campingbaas vertelde over de bijensterfte bij ons vatte hij het probleem kort samen: “Monsanto terrorist”.
M’n fiets loopt nog wel iets aan, maar we laten het zo en vertrekken voor de korte etappe naar Kleitoria. Kort, maar met twee stevige beklimmingen. De eerste, vanuit Kastania verder omhoog naar 1200m, valt mee. Boven op de pas toch even aan de spaken tokkelen of er niet één teveel op spanning staat, want in de klim komt er de meeste spanning op het wiel te staan. Dan pompend remmend naar beneden, naar weer zo’n prachtige vlakte tussen de bergen die zo typerend is voor dit gebergte.
De weg van de gevreesde tweede klim is al van verre te zien, maar de zon verdwijnt en dat maakt het klimmen een stuk gemakkelijker.
De natuur ademt de stille sfeer van hooggebergte, ik verwacht ieder moment dat een bergmarmot z’n kop omhoog steekt. Maar we zien slechts hagedissen en een enkele slang.
Als beloning voor het klimwerk volgt uiteindelijk de lange afdaling naar Kleitoria, met pinautomaat en prima hotel.
Vannacht heeft het geregend. De was moet achter op de fiets drogen en als we beginnen te fietsen zweten we ons rot. Ook omdat er gelijk steile stukken van wel 12% tussen zitten.
We komen in het wintersportgebied rond de berg Helmos (2200m). Boven ligt nog een klein beetje sneeuw. De taverna’s zijn allemaal dicht, maar er zijn wel beschaduwde lunchplekken waar we kunnen zitten.
Dan zijn we ineens toch boven op de pas en kunnen we afdalen naar Kalavrita!
Even boven Kalavrita komen we langs het monument ter herdenking van 13 december 1943. Toen hebben de nazi’s hier de complete mannelijke bevolking van boven de 13 afgeslacht (700 doden). En heel Kalavrita in brand gestoken.
Rienke en Joos fietsen 