Reizen met trein of boot gaat prima, alleen wanneer de fiets als bagage mee moet duiken er telkens verrassingen op. Wij beginnen onze fietstocht in Palermo, dus het reizen met de fiets als bagage is ook dit keer weer onvermijdelijk.
Dinsdagochtend 4 juni om 20 voor 5 zitten we op Centraal bij de trein die ons naar Osnabrück moet brengen. Maar pas 5 minuten voor vertrek controleert de conductrice de remmen en opent ze voor ons het fietshok. We worden meteen weer opgesloten “voor onze eigen veiligheid”. In Osnabrück blijkt de overstaptijd van een half uur bijna geheel nodig te zijn om met behulp van drie liften van het ene perron naar het andere te komen. Dit was nooit gelukt zonder de hulp van een bejaarde perronwachter (in Duitsland werken veel bejaarden omdat de pensioenen te laag zijn om van te leven) die ons uitlegt dat we, als we met de fiets naar perron 2 willen, niet de bordjes 2 moeten volgen maar 4, en meer van dat soort onbegrijpelijks.
Osnabrück – Basel verloopt probleemloos. De fietsen blijven netjes hangen. Wel veel kinderwagens en enorme koffers er omheen; beide lijken elk jaar groter te worden. Slapen en eten doen we om beurten; na acht uur zijn we in Basel. Daar is het heet: 30 graden! We overnachten in een comfortabel hostel/workspace/hotel vlak bij het station.
Omdat ik ‘s nachts ziek word, blijven we twee dagen in Basel (geen straf) en moet vervolgens de rest van de reis geïmproviseerd worden: alle boekingen vervallen. Tussen Basel en Milaan 2x overstappen en op Milano Centrale een trein zien te boeken naar Genua. In de trein van Basel naar Lugano blijken we niet over de juiste fietsreserveringskaarten te beschikken, maar gelukkig komen er geen andere fietsen bij.
In Lugano staat de trein naar Milaan klaar; we zouden alleen voor een Italiaans fietskaartje in Chiasso uit en over moeten stappen. Dat doen we dus niet. We blijven lekker zitten en worden niet gecontroleerd.
Milano Centrale is extreem druk. Tussen alle mensen door naar een andere verdieping voor de kaartautomaat is een hele klus. De kaartautomaat is alleen bereid om voor de allerlaatste trein naar Genua kaartjes uit te spugen. Hiermee zijn we pas na 11 uur in Genua! Als we na uren wachten eindelijk onze fietsen in de betreffende trein willen hijsen, houdt de conducteur ons tegen: in deze trein mogen geen fietsen mee. Na flink Italiaans theater van onze kant mogen we toch mee, met de fietsen op een invalidenplek, als we 20 euro betalen: “I am the chef of this train!” Ook op het laatste stukje van deze reisdag, van het station naar het afgesproken B&B, zweten we nog flink. Genua is niet vlak!
Zaterdagavond de boot op voor het laatste stuk: Genua – Palermo. Bij het inchecken komen we tussen de voetgangers terecht waar we vervolgens worden gecontroleerd alsof we met het vliegtuig naar Amerika gaan. Het kost Joos z’n zakmes. Maar de pepperspray en mijn zakmes zien ze gewoon niet. Verder is het een comfortabele reis met een luxe boot. Het is zondagavond als we Palermo in fietsen. We zijn er!
Rienke en Joos fietsen 