Soepele dagen en ploeterdagen

We fietsen nog steeds! Sicilië hebben we op 29 juni verlaten, met een snelle veerboot van Messina naar het vasteland. Na vier dagen Calabrië zitten we nu boven Cosenza. Maar wel aan de kust! En die kust blijven we zo lang mogelijk volgen. De bergen in het binnenland kunnen we met deze temperaturen niet aan.

We onderscheiden de laatste tijd twee soorten dagen. Soms lopen de wielen bijna vanzelf; de weg is rustig, de klimmetjes duren niet lang, het landschap neemt ons zachtjes in zich op en op precies de juiste momenten is er een bar. We noemen dat soort dagen ‘soepele dagen’.

Op andere dagen vlot het helemaal niet. Dan is er geen alternatief voor een drukke verkeersweg óf rijden we door een gebied waar iedereen gevlucht lijkt. Waar het nog heter is dan we al gevreesd hadden. Ons water is bijna op. We klimmen tot we bijna ontploffen. Dalen gaat over onoverzichtelijke wegen waar achter elke bocht diepe gaten en scheuren kunnen opduiken. Op de kaart hebben we een belachelijk kleine afstand afgelegd maar die heeft ons wel een hele dag gekost. Dat soort dagen noemen we ‘ploeterdagen’.

Soepele dagen en ploeterdagen lijken elkaar af te wisselen. Na ons vertrek van de camping La Vita Vera kwamen we, bij een poging om de razend drukke SS19 naar Siracuse te ontwijken, in een woest en verlaten gebied terecht met enkel ruïnes van boerderijen.

De hitte en de slechte wegen dreven ons uiteindelijk toch terug naar de SS19. Met onze nieuwe fel flitsende super-achterlichten wisten we die te berijden, tot dertig km voor Siracuse.

De dag daarna ziet alles er heel anders uit. Een mooie kustweg naar Siracuse. Lekker eten in de osteria Fontane Bianche, tussen de schaftende werkers met grote flessen Moretti. Eentje drinkt er rode wijn maar die vindt hij alleen maar lekker met een flinke scheut cola erbij. Voordat de hitte ons weer te pakken kan nemen, zijn we al in Siracuse. B&B in het 2700 jaar oude stadsdeel Ortigia.

Heerlijk eten aan het water, boven de resten van de muren waarop Archimedes zijn ingenieus oorlogstuig liet installeren.

Van Siracuse naar Messina moet helaas met bus en trein: voor de gevaarlijke verkeersweg is hier geen alternatief.

En dan zondag 30 juni de eerste fietsdag in Calabrië! Over de SS18: oei, hoe zal die zijn? Weinig verkeer, veel enthousiast zwaaiende Italiaanse fietsers – niet verkeerd. Na Scilla (ja, de echte, met Charybdis aan de overkant op de punt van Sicilië) gaan we klimmen tot 500 meter maar geleidelijk, met steeds mooier uitzicht.

In het westen de kust beneden, in het oosten de langgerekte bergruggen van Aspromonte. We stoppen bij de camping La Quiete, alleen maar omdat er de eerste dertig km geen camping meer komt. De camping is ook échte rustig. Dit was wel een heel soepele dag.

De volgende dag is de SS18 een heel andere weg geworden. Hij is buitengewoon druk. Veel vrachtverkeer. We willen hem zo snel mogelijk verlaten en dat kan: over de kustweg naar het beroemde Tropea. Al van ver zien we het hooggelegen Nicotera.

Na een lange, hete klim bereiken we het rond de middag. We merken dat de kustweg hier niet beneden langs de kust loopt maar dat hij van het ene hooggelegen dorp naar het andere gaat. Moordend. We besluiten toch terug te keren naar de SS18… dat gaat ook over dorpjes, dus lange steile hellingen en telkens afdalingen met strak aangeknepen remmen. Tenslotte over de SS18 naar de eerste de beste overnachtingsmogelijkheid: een B&B in Paravani, dat enkel bestaat uit wat troosteloze bebouwing langs de drukke weg. Een ploeterdag was dit. We kijken lang naar Jupiter, die al dagen prachtig hoog aan nachtelijke hemel staat. Hij geeft ons weer een beetje moed.

Dinsdag 2 juli blijkt de SS18 alsmaar verder te stijgen, compleet met haarspeldbochten waar de tankwagens beide weghelften nodig hebben. En dan kunnen we er ineens vanaf, na Vibo Valentia: over een voormalig spoorlijntje dat Rienke op Open Street Map ontdekt heeft. Het is een fietspad-in-wording. Deel overwoekerd, met bruggetjes die je niet meer als zodanig herkent tot je ineens de diepte ziet, en met een duistere tunnel waar dieren lijken te wonen.

Dit traject is niet langer dan 7 km maar het duurt wel een half uur. Heel mooi. In het stadje Pizzo meteen daarna eten we de ‘catch of the day’, een grote vis die we delen. Over wonderlijke wegen kunnen we dan heel lang verder tussen de spoorlijn en de kust, door oud boerenland waar het vooroorlogse irrigatiesysteem nog in gebruik blijkt. In Lamezia stoppen we om de trein naar Amantera te nemen, een station verder: tussen deze twee plaatsen is niet te fietsen, dat weten we intussen. Maar dit was wél een erg soepele dag.