Op de plaats rust

We staan achter. De hitte heeft minstens twee keer gescoord. Uitgespeelde kansen, onhoudbare ballen à la Rapinoe

De eerste goal viel ergens op Sicilië, op één van die ploeterdagen zoals Joos die beschreven heeft. Je ziet het in de verte glinsteren, je weet het is geen oase maar weer een eindeloos stuk asfalt. De tweede goal kwam sluipenderwijs: de hitte bouwt op, lijkt iedere dag harder aan te komen. Dat concludeerden we toen we aan de prachtige kust van de Cilento even voorbij Camarota een camping opreden.

De camping ligt pal aan zee en bestrijkt een steile helling van meer dan 200 meter hoog. We kunnen ergens beneden vlak bij zee gaan staan. Ik volg enthousiast de brommer die ons de weg naar beneden wijst. De loodrechte weg, de bagage en de snelheid geven net iets te veel druk op het voorwiel: pang, spaak geknapt! Deze onterechte penalty tegen doet de moraal geen goed en we besluiten hier minstens twee dagen te blijven, in de zware schaduw van eeuwenoude olijfbomen.

Zwemmen, luieren, lezen. Bijna hadden we ook nog een boottochtje geboekt, maar de boot was vol.

Het repareren van het wiel kost enige moeite: eerst met een bus naar Marina di Camarota, maar die fietsenmaker heeft geen spaken van de juiste lengte. Hij adviseert ons een garage 25 km ten noorden van onze camping. Maar hoe kom je daar met anderhalve fiets. Uiteindelijk brengt een kennis van de campingbaas ons erheen tegen vergoeding.

Het wiel wordt gemaakt en we krijgen weer zin om te fietsen. Op dinsdagochtend laten we de bagage door het busje van de camping naar boven vervoeren en we vertrekken weer!