Napoli

Het kleine stukje van Ercolano naar Napels begint met iets wat we in al die jaren dat we fietstochten maken nog niet eerder meegemaakt hebben: een lekke band. De solutie die we bij ons hebben is (dus) te oud en houdt de plakkertjes niet. Gelukkig hebben we een reserveband. Later kopen we nieuwe solutie.

Het verkeer de stad in is de te verwachten heksenketel. Soms is het echt een puzzel om bij een zijstraat aan de overkant van de weg te komen. De kleine straatjes eindigen vaak bij een trap. Maar als scooters een straatje inschieten kunnen wij er fietsen. Zo bereiken we het door ons geboekte B&B in een oud Palazzo. Lekker koel achter dikke muren met uitzicht op de binnenplaats. Alleen het aanbod om gebruik te maken van de fitnessruimte boven wijzen we beleefd af.

Napels kent eindeloos veel van dit soort Palazzi. We lopen het oude centrum in over de Spaccanapoli. Verder zien we in de oude binnenstad veel steegjes met kamertjes aan de straatkant, met wasgoed over de straat gespannen, mariabeeldjes en altaartjes en vooral: veel pizzeria’s.

Eigenlijk kun je buiten de toeristische hotspots nauwelijks wat anders eten dan een pizza. Pizza’s komen hier vandaan en smaken zonder uitzondering fantastisch. We eten er één bij Starita, een instituut in Napels. Volgens de foto’s langs de wand is de beroemde film “ l’Oro di Napoli” er opgenomen.

Woensdag zijn we bijna de hele dag in het Archeologisch museum om er de beelden, mozaïeken en muurschilderingen uit Pompeï en Herculaneum te bekijken. We waren hier eerder en hebben toen ook topstukken als het Alexandermozaïek gezien. Nu bekijken we meer.

Vooral de bronzen beelden zoals deze van de dansende faun uit Herculaneum, maar ook het Augustusbeeld dat daar gevonden is, maken indruk op mij.

Maar het hele museum is veel teveel voor twee vermoeide fietsers om in één dag te bekijken. Net als Napels zelf: in een dag krijg je niet meer dan een eerste indruk. Morgen gaan we verder, we zijn immers bezig met een fietstocht.