De weg naar Gaeta

Als ontbijt krijgen we van Francesca Baba con rhum, zoete Napolitaanse oliebollen met rum. Daar kunnen we beslist wel op fietsen!

Napels uit. Eerst via kleine steegjes omhoog, dat gaat nog wel. Maar als we verderop op een drukke verkeersweg komen die ook steil omhoog slingert worden we allebei een beetje misselijk. Het park boven is van het voormalige koninklijk paleis, legt een vriendelijk jongeman ons uit. We kunnen het paleis bezoeken, maar het hoeft niet, hoor.

Vanaf nu fietsen we vooral oude Romeinse wegen, de Via Domitiana en de Via Appia. Die hebben in ieder geval als voordeel dat er geen of nauwelijks hellingen in zitten. Maar eerst wil Joos nog pinnen. Hij komt echter onverrichter zake terug van een oude Bancomat van Posta Italia. Een knipperend Windowsscherm: toets hier uw pincode u moet terug naar af en ontvangt geen 200 gulden…Dan pinnen we wel elders.

De route voert langs een kaarsrechte weg naar het noordwesten. Soms mogen de auto’s 30, dan 50 en op sommige stukken zelfs 80. Het maakt geen verschil: ze rijden altijd harder dan 100. Maar wel altijd met een ruime boog om ons heen. Rond de middag bereiken we de kust en lunchen we uitgebreid in een grote standtent.

Ook de kustweg is lelijk, met veel afval langs de weg en om de zoveel kilometer een zwarte vrouw die op klandizie wacht, soms onder een parasol, meestal totaal onbeschermd. We hebben al na een 50 km genoeg van het fietsen op deze manier. Gelukkig duikt er aan de zeekant een camping op. Er staat één caravan en de eigenaar is zeer verbaasd dat wij willen overnachten. Maar het kan wel en zijn vrouw kan ook nog wel wat voor ons koken.

Deze kampeerplek blijkt een paradijsje: we staan in de schaduw van eucalyptusbomen, je hoort de weg niet en het strand en de zee zijn fantastisch. Joos moppert over de gebrekkige sanitaire voorzieningen, die zijn minimaal en niet schoon. De douche gaat automatico, dwz dat de kraan door de campingbaas open en dicht wordt gedraaid. Ik sta na het zwemmen wel een kwartier onder de douche aan het strand, die heeft wel een eigen knop. ‘s Avonds eten we net als de familie onder het afdak van de bar: prima!

Vrijdagochtend haalt één van de zoons verse cornetti van de bakker en kunnen wij met frisse moed weer op pad. Nog 16 km Via Domitiana en dan kunnen we kleine weggetjes gaan volgen. Vlak voor we de grote weg verlaten komt ons een vakantiefietser tegemoet. Arme kerel, hij moet de hele Domitiana nog fietsen.

Bij de brug van koning Ferdinand uit 1832 kunnen wij eraf. We krijgen van een man bij wie we even op de oprit in de schaduw staan een grote fles koud water. Dan fietsen we verder langs een watertje dat naar zee voert. Wat een rust, alleen af en toe een bootje. Ook de lungomare is hier niet druk. In de verte doemt het schiereiland met Gaeta op een rotspunt op. We besluiten er te overnachten.

Het b&b dat we uitgekozen hebben ligt tegenover de dom, maar hoog, onbereikbaar voor de fietsen. We laten de fietsen beneden staan, voor het eerst deze vakantie buiten en onbeheerd.

Gaeta is een mondaine (toeristen)plaats, geen afval op straat. Vanwege de ligging kent de stad een lange (militaire) geschiedenis. Romeinse en Normandische invloeden zijn duidelijk zichtbaar. Tegenwoordig is het de thuisbasis van de Amerikaanse 6e vloot, maar die schijnt op dit moment op pad te zijn.