We zijn redelijk moe en hebben geen zin om in één ruk van Latina naar Rome te fietsen. Een 25 km ten noordwesten van Latina ligt de camping Isola Verde. De naam is veelbelovend. Volgens eigen zeggen een dichtbeschaduwde camping met een groot zwembad. Lijkt ons wel wat om daar een dag uit te rusten en bij te komen van de hitte.
Na ons vertrek uit het troosteloze B&B in Latina drinken we koffie op een plein dat genoemd is naar Bruno Buozzi, een antifascist die streed voor vakbondseenheid. Dat is in ieder geval iets in deze vreemde stad. Latina blijkt groter dan we denken met meer dan 100000 inwoners. De uitvalswegen zijn druk, ook de onze. Maar daarna wordt het rustiger en peddelen we langs de borghi van de drooggelegde Pontijnse moerassen naar de camping. Het lijkt iedere dag heter te worden, of wij kunnen er minder goed tegen.
Isola Verde doet op het eerste gezicht heel onitaliaans aan met houten blokhutten, goede voorzieningen en dikke parasoldennen. En het is er rustig. Behalve de krekels dan, die maken een oorverdovende herrie vanaf het moment dat de zon opkomt tot de zon weer onder gaat. Maar het is een natuurlijk geluid waar je snel aan went en dan geen last meer van hebt, net zomin als bv van de zee of van een waterval. Er zijn ook op deze camping nog steeds geen buitenlandse toeristen behalve één franse familie met Asterix handdoeken. Wel zijn er veel kinderen die door jongelui bezig gehouden worden in het zwembad en op toneel. Op dat toneel draait ‘s avonds de eerste film van Harry Potter. Kortom, een heerlijk Italiaanse familiecamping.
We rusten goed uit en doen voor de zoveelste keer de was. Nog nooit zoveel gewassen als deze fietstocht, want niet alleen de fietskleren, maar ook alle andere kleren kunnen na één dag dragen weer gewassen worden.
Rienke en Joos fietsen 