Rome!

Deze fietsreis had ons door heel Italië moeten voeren, van zuid naar noord. Dat was het plan toen we vier juni in Amsterdam op de trein stapten. De eerste week op Sicilië maakte ons al duidelijk dat de hitte een groot probleem zou worden. Ergens in Calabrië hebben we het plan definitief omgegooid: Rome zou ons einddoel zijn.

Nu naderen we Rome vanuit het zuidoosten. De wegen worden druk maar toch vinden we een rustige doorsteek naar het begin van de Via Appia Antica. Even wat mierzoet gebak in Santa Maria delle Mole en dan kunnen we de echte oude Appia op! Onwerkelijke sfeer: er is geen mens te zien en ook van de stad Rome is kilometers lang nog niets te merken.

Er komt ons een fietser tegemoet die ook dikke tassen op zijn fiets heeft hangen. Een Poolse jongeman die in twee weken van Zuid-Polen hierheen gefietst is. 1700 Kilometer in twee weken! Wij hebben drie keer zo lang gedaan over dezelfde afstand. Toch zijn we trots en opgetogen dat we het nu bijna gehaald hebben.

De hitte is intussen alweer allesoverheersend en het mierzoete gebak is bij Rienke niet zo goed gevallen: ze gaat er maar even bij liggen. Als we weer verder kunnen, komen we op bekender terrein: de laatste kilometers van de Via Appia vóór de Aureliaanse stadsmuren.

Direct na de Porta San Sebastiano kunnen we een mooi rood geverfd fietspad op: dat belooft wat! Al snel valt het samen met allerlei stoepen en stroken voor voetgangers; die schrikken zich meestal een hoedje als ze plotseling twee fietsers op zich af zien komen. Toch komen we zo bij de Tiber, even voorbij het Circus Maximus. En dan openbaart zich voor ons het Fietswonder van Rome: een koel fietspad beneden langs de Tiber, diep onder het razende Romeinse verkeer. Dat kunnen we volgen tot de Milvische brug. Een weldaad voor ons op dit moment: we hebben er vandaag 80 hete kilometers op zitten.

Even voorbij de Milvische brug kunnen we over een andere fietsroute tot dichtbij de camping (Flaminio) komen: een voormalige spoorlijn over een dijkje langs de Tiber.

In 2007 kwam ik lopend in Rome aan, na een voettocht van drieënhalve maand. Met de ziel onder de arm; het was al donker, ik was doodop na een veel te lange laatste etappe en ik vond op dat moment helemaal niets aan Rome. Nu is het totaal anders. Dit is een prachtige manier om de eeuwige stad te bereiken! We zijn heel blij dat we er zijn. We dromen nu even van fietsen in Ierland – en fietsen op Ijsland schijnt ook heel mooi te zijn.