Moin moin!

We fietsen door Ostfriesland op weg naar de Jadebusen, een soort groot uitgevallen Lauwersmeer waar we straks helemaal omheen moeten, op weg naar de mondingen van de Weser en de Elbe. De North Sea Cycle Route laat je afwisselend langs de zeedijk en dieper landinwaarts rijden. Langs de dijk vaak zoevend asfalt en dan ineens een hek, voor de schapen. Verder weinig afwisseling daar: links die zeedijk, rechts weids boerenland, dun bevolkt.

Landinwaarts zijn het meestal zigzaggende trajecten, over paadjes en weggetjes die uitverkoren zijn door de routemakers. Soms heerlijke oude stille wegen van dorp naar dorp. Maar best vaak ook “Strassenschäden”: totaal kapotte betonplaten waarvan de brokstukken bijna recht omhoog steken.

Dat binnenland is wel de moeite waard. Boerenland met (toch) veel bloemen, vogels en vlinders. Oude hoeven met heel brede voorgevels vol ramen: beneden zes, daarboven vier, daar weer boven nog twee, bijvoorbeeld. Veel dorpjes zijn niet meer dan een groepje boerderijen. Hier wordt langzaam geleefd.

Op elk terras, in elk restaurant en op elke camping moet je een formulier invullen: naam, adres, telefoonnummer. Zodat je snel te traceren bent bij een corona-uitbraak op een plek waar je geweest bent. We doen het elke keer braaf want er is in feite geen privacyrisico: de formulieren moeten vier weken bewaard blijven op de locatie zelf en worden dan vernietigd. Niemand zal de moeite nemen deze gigantische papierkraam te gaan verzamelen en digitaliseren voor een databank. Toch moeten we soms de neiging onderdrukken om als namen “Pipo de clown en Mamaloe” in te vullen.

Waar je zo’n formulier krijgt, staat vaak een doos pennen. Die verdwijnen in hoog tempo. Ze zitten soms vast aan de menukaart of aan de tafel om dat te voorkomen. Of dat helpt? Wij hebben er ook al een stel.

We overnachten op grote campings in Norddeich en Carolinensiel. Hier aan de kust zitten mensen uit heel Duitsland, velen met vaste standplaatsen. De vaste begroeting in het noorden is “Moin!” (met heel korte o). Duitsers van elders vinden dat erg grappig: overal hoor je mensen uit het Rijnland, uit Beieren enzovoort olijk “Moin! Moin!” roepen. Fietsers roepen dat overigens ook naar elkaar. Na een tijdje hoor je wel of iemand echt uit de streek komt.