De donkere wolken trekken weg, de nieuwe wolken zijn wit tegen een mooie blauwe achtergrond. Wij rijden terug naar de zeedijk en volgen die weer naar het noorden. Met wat minder tegenwind dan gisteren maar we moeten toch om beurten kop nemen. Het veelgeprezen plaatsje Duhnen verlaten we snel: de massa toeristen bezorgt ons een onbehaaglijk gevoel. Overal in Europa duikt COVID-19 weer op, waarom niet ook hier.
Na een stevige vis-met-pastaschotel bij café Liebenswert kunnen we verder naar het punt waar de route naar het zuidoosten draait, langs de zuidelijke oever van de brede Elbemonding. Met de wind in de rug! Eerst langs een eindeloze rij Strandkorbe, die mooie oude rieten strandstoelen-met-huif. Jammer genoeg staan er ook veel exemplaren tussen van meer hedendaagse snit: metalen frame met zeildoek.
In Cuxhaven zoeken we een veerboot naar de overkant. We hebben aanwijzingen dat die er zou kunnen zijn. Navraag leert dat hij al een aantal jaren uit de vaart is… We moeten dus toch door naar Wischhafen tegenover Glückstadt, daar kun je in elk geval de Elbe over. En dan aan de overkant weer helemaal terug langs de andere oever
In Otterndorf vinden we het genoeg voor vandaag. Er is een camping achter de grote dijk. Tot verbazing van de omstanders lukt het ons omhoog de dijk op te rijden – steil, nog tien meter verder en we waren stilgevallen. De camping is groot en professioneel. We staan op de kleine Zeltwiese met een stuk of zeven tentjes van andere fietsers, oud en jong door elkaar. Voor de laatste die arriveert is er nog nét plek: recht voor de ingang van onze tent. Een Beier die een rondje Duitsland fietst, hij heeft er al 3000 kilometer op zitten. Het is een kletsmajoor. We krijgen hem met moeite stil.
Hier blijven we morgen ook nog: rustdag. Er moet heel veel gewassen worden en deze camping beschikt over de nieuwste Miele wasmachines.
Rienke en Joos fietsen 