In Kropp valt het besluit: we verlaten de Jutlandroute in Flensburg, aan de grens met Denemarken. Daar buigen we af naar het oosten en volgen we de Oostzeekust. Waarom? Vooral omdat de coronasituatie onzeker aan het worden is. Denemarken binnenkomen zal nog geen probleem zijn maar als het “mis gaat”, kunnen we dan weer terug de Duitse grens over?
Maïs, koren, gras, maïs, struiken, bomen, maïs. Dit is wellicht ook niet het spannendste deel van de Jutlandroute. In de stad Schleswig moeten we klimmen langs Schloss Gottorf, dát is wel verrassend. Boven Schleswig wordt het landschap wat afwisselender en duiken er Deens klinkende plaatsnamen op als Frorüp. We stoppen een paar keer om wat te eten; dit wordt een lange etappe en dan moet je meer doen dan alleen maar water drinken.
Hier moeten we toch echt nóg een keer stoppen: een ‘Langgrab’, een megalietengraf uit het vierde millennium vChr. Er komen er tussen Flensburg en Kiel nog meer maar dit is al een heel mooie. Laat op de middag bereiken we Flensburg. Het centrum lonkt aan de andere kant van het water maar dat slaan we nu helaas over; we moeten een camping zoeken en de dichtstbijzijnde ligt boven Glücksburg, waar dit deel van de Oostzee versmalt tot de Flensburger Förde.
De route voert ons door villawijken en over modderpaden, telkens omlaag naar het water en weer omhoog. We passeren de “Marineschule” waar in mei 1945 de laatste nazikopstukken onder leiding van Dönitz zich verschansten. Eindelijk is daar de camping. De tent kan op een hellend veldje staan, bij een paar verwaaide andere tentjes. Een wat eigenaardige buurman schiet juist zijn tentje in met een vrouw die hij zo te zien nog maar pas kent. Wij hebben het noordelijkste punt van onze reis bereikt!
Rienke en Joos fietsen 