Kiel

Het fietsweer is wederom fantastisch. We trappen op ons gemak door het golvende land en drinken koffie op het landgoed van het achttiende-eeuwse Herrenhaus Gut Ludwigsburg.

Ecklerforde is vervolgens een ware tourist trap. In principe een mooi havenstadje, maar nu kom je op de fiets nauwelijks langs de enorme hoeveelheid flanerende dagjesmensen.

Alle aanrijroutes naar Ecklerforde staan vol auto’s die erin willen. We zijn blij als we eindelijk voorbij het plaatsje op een wat rustiger plekje in het bos kunnen lunchen.

Maar ook na de lunch gaat de route veel langs de drukke grote wegen. 15 km voor Kiel rijden we al door de buitenwijken. Grote stad! Als we de brede monding van het Nordostseekanal hebben bereikt denken we dat we al een heel eind op weg zijn naar het centrum. Eerst maar eens aan de overkant zien te komen. Auto’s maken gebruik van een hoge brug met ver uitzicht. Voetgangers en fietsers steken over met een oud gammel pontje.

Wij kunnen nog net als laatsten aan boord. Aan de andere kant van het kanaal volgt opnieuw een lang stuk over de kade langs marinebarakken en -havens. Het zijn marinebarakken uit de jaren vijftig, beslist niet uit 1918 toen matrozen hier de Duitse revolutie begonnen. Uiteindelijk bereiken we de drukke kades rond de oude binnenstad.

Maar oud is hier dus helemaal niets. Een éénpersoons bunkertje uit de tijd van de “luchtoorlog” getuigt van het waarom. 80% van de stad werd in de Tweede Wereldoorlog verwoest.

Op de hotelkamer van het hotel waar we slapen hangen oude foto’s van Kiel voor de oorlog. Het moet een mooie stad geweest zijn.

In dit hotel ontmoeten we voor de tweede keer de “Rohloff-man”, een oudere fietser met een gammele fiets en idem bepakking, maar wel met een Rohloff-naaf op z’n fiets. Eerder stond hij met bloedende knieën langs de kant omdat z’n Rohloff-naaf blokkeerde. We wilden hem helpen maar dat was niet nodig. Hij herkent ons niet, maar z’n Rohloff-naaf is wel gerepareerd.