Wat een dag

Geen van beiden hebben we veel zin om deze dag te beschrijven dus doe ik het maar.

Hij begon niet verkeerd. Bij een fietsenmaker mag Rienke in een vak met boutjes en moertjes graaien zodat ze haar fraaie leren Brooks-spatlap weer op de fiets kan zetten. We eten heerlijk bij La Perla ergens onder aan de dijk: penne gorgonzola waarvan we nauwelijks de helft op kunnen. De rest krijgen we mee in een bakje: een primo voor vanavond!

Bij Dahme wordt het minder leuk. Toenemende drukte op de fietspaden. Of we nu op de dijk fietsen of er onder langs, het maakt niet meer uit. Veel slenterende groepjes. Mensen kijken vaak naar ons of ze nog nooit zoiets gezien hebben (terwijl er hier echt veel reisfietsers zijn). “Der kann aber auch nicht warten” snibt een mevrouw die mij het doorfietsen vrijwel onmogelijk maakt.

We naderen Pelzerhaven en passeren de Ehrenfriedhof voor de 7000 concentratiekampgevangenen die hier in mei 1945 omgekomen zijn bij een geallieerd bombardement. Ze waren door de Duitsers geïnterneerd op drie schepen; die werden bestookt tot ze zonken.

Na Neustadt begint de ellende. Het plan was om in Haffkrug naar een camping te gaan kijken. Er zouden er een paar zijn. De ene is niet toegankelijk voor Durchgänger, bij de andere kunnen we alleen staan als we verder nergens gebruik van maken. De groezelige campingbaas heeft volgens ons gewoon geen zin gehad om de coronamaatregelen toe te passen.

Haffkrug was al behoorlijk druk maar dat gaat over in Scharbeutz, een voormalige mondaine badplaats die door het massatoerisme overgenomen is. Op de camping is beslist geen plaats voor ons, nee ook niet voor één nacht. De ernaast gelegen jeugdherberg is ook vol.

Intussen is het al zes uur. Dan nemen we wel een hotelkamer. Nou, mooi niet: alle enigszins betaalbare hotels zitten vol. Één keer komen we net twee minuten te laat. En 200 euro of meer gaan we niet betalen om in dit godvergeten oord te mogen blijven. We rijden verder.

Achter Travemünde is pas weer een camping maar heeft die plek? We proberen te bellen; niemand neemt op. Vlakbij die camping is ook een betaalbaar hotel, Der Grüne Jäger. Daar boeken we een kamer. Nog ruim vijftien kilometer en het is al acht uur.

Langs de nog steeds waanzinnig drukke kust van Timmendorfer Strand, Niendorf en Travemünde fietsen we zo snel mogelijk naar dat hotel. Wat een kattenkermis hier. Van éénrichtingsverkeer trekken we ons niets meer aan, al roept een taxichauffeur ons toe: Einbahnstraße, sowie bei euch!

En dan, om tien voor negen: Der Grüne Jäger! Vlakbij ligt de grote camping waar plaats genoeg lijkt te zijn. Maar wij zijn afgepeigerd en blij met onze stille, donkere kamer. Gegeten hebben we tijdens deze barre tocht niet. Op de kamer sluiten we de dag af met het restant van de penne gorgonzola die we bij La Perla meegekregen hebben. Heerlijk.