We ontbijten vroeg, oliën de kettingen van de fietsen en gaan op pad. Meteen een schaduwrijk bos in. Lekker koel. Alleen worden de wegen steeds slechter.
Tot we een stuk met zeer mul zand krijgen waar helemaal niet te fietsen is.
We kruisen de Straße der Megalithkultur met verschillende hunebedden en grafvelden van zo’n 2500 jaar gelden.
Bij één van die grafvelden drinken we op een bankje onze thee. Het is (opnieuw) een stille streek met weinig of geen mogelijkheden om iets te eten of te drinken. In Garrel vinden we uiteindelijk na veel gezoek een Turk, die heerlijke Dürüm voor ons klaar maakt. Dat fietsen begrijpt hij niet:”Na, wenn’s nur Spass macht…”
Veel meer dan 60km zit er vandaag met deze temperatuur niet in. We halen de Thürsfelder Stausee, daar zijn verschillende campings. De eerste lijkt nieuw, kaal met nauwelijks schaduw. We kijken verder. Camping Einhaus lijkt vooral een camping voor Dauercampers, maar we worden er toch met open armen door de Platzwart ontvangen. Er is hier plek zat. Een deel van de gasten is gisteren en vandaag weggevlucht vanwege de hitte. En ze heeft bovendien ook al een Radfahrer.
We vinden een plek met veel avondschaduw; morgenochtend willen we toch vroeg op, om voor het te warm wordt op pad te zijn. In de caravan achter ons horen we de mensen klagen dat het binnen niet te harden is.
We kunnen eten op het terras van het strandhotel aan het water. Aangenaam nu. Maar na het eten ontdek ik dat mijn powerbank verdwenen is uit het badhok. Wie jat er nu een powerbank! Gelukkig blijkt dat iemand hem uit voorzorg naar de Platzwart heeft gebracht. Kan ik m’n Garmin toch weer weer opladen.
Rienke en Joos fietsen 