De tent is vannacht in die garage zo goed als droog geworden. Hij hing over onze trouwe waslijn die we bijna vergeten mee te nemen. We fietsen door stil en tevreden bos; gisteren was het onrustig door de droogte maar nu heeft het even genoeg water gehad. Vergeleken bij afgelopen dagen is het nu ideaal fietsweer. Prettige temperatuur en vrijwel geen wind.
We steken de Ems over. We komen in het laatste Duitse dorp: Walchum. Hoe lelijker de dorpen, des te meer historie claimen ze, constateren we ook hier. Grote borden vermelden dat Walchum 1150 jaar oud is.
En dan ineens: een vreemd bordje, onduits, en even verderop een oude ANWB-paddenstoel! We zijn ongemerkt een groene grens overgestoken. We zijn “terug in Patria”, zoals het heet in de oude reisverslagen waar ik me vanaf volgende week weer in ga verdiepen.
Een lange, rechte weg naar Ter Apel. “Moin!” roep ik nog uit gewoonte naar een passerende boer maar nee, dat zeggen ze hier niet meer. Na Ter Apel rijden we lange tijd door behoorlijk saai Zuiddrents land. Langs het Oranjekanaal is het dan weer wat aardiger fietsen. Daar zijn campings; veel verder komen we vandaag toch niet dus we zoeken er hier een.
Camping Goed Vertoef wordt het, een kleine boerderijcamping met een prettige sfeer. Er staan wat campers en caravans van mensen die gekozen hebben voor een mini-vakantie in eigen land. En een fietser die juist aan het worstelen is met een gebroken tentstok. Er lopen prachtige kippen rond, van het ras Brahma: groot, dik in de veren met fraaie slobkousen om de opmerkelijk grote klauwen. Douches en toiletten goed en schoon; een loods met biljart en leestafel; rekken vol boeken en tijdschriften. Een voorbeeldige kleine camping.
Rienke en Joos fietsen 