Seeburgerkade

Zo ging het in Duitsland vaak bij recepties van campings en hotels. “Ich brauche ein Dokument!” Dan begonnen ze personalia over te nemen uit ons paspoort en constateerden ze vervolgens dat er geen Anschrift bij stond. Nee, in Duitse paspoorten toch ook niet? Zeeburgerkade, Amsterdam, zeiden we dan. Dat schreven ze zó op, spellen hoefde niet. Seeburgerkade.

Nu naderen we die kade maar in één dag erheen rijden vanuit Giethoorn is voor ons onhaalbaar. Door de Wieden en rustig open land naar Genemuiden; over de Kamperzeedijk naar Kampen. Daarna volgen we de oude zuiderzeekust. Mooi fietsen, hier en daar een terrasje. En dus zijn we in kwart voor vijf niet verder dan molen De Duif bij Nunspeet.

Tussen Nunspeet en Harderwijk kruisen we de strook zware buien die we al lang op de buienradar van zuidwest naar noordoost hebben zien trekken. Forse regen, met hagel erbij. We vluchten net op tijd de receptie van een grote camping binnen. Trekkersveldje staat onder water, huisjes kosten 206 euro per nacht. Even overleggen, zeggen we. Het overleg duurt toevallig precies tot de bui voorbij is. Intussen hebben we een betaalbaar hotel dichtbij gevonden.

De volgende dag is dan onze veertigste (en laatste) fietsdag. We volgen de “Zuiderzeeroute”. Nog zo’n tachtig kilometer en we hebben nu wind tegen. Harderwijk: prachtig, als je de stroom dagjesmensen negeert die voor het dolfinarium komen. Daarna blijft de route te lang parallel aan de autoweg lopen, of beter: loopt de autoweg te lang te dicht langs de oude zuiderzeekust.

De laatste dertig kilometer zijn mooi, een goed bedacht traject door Het Gooi vanaf Eemnes (waar we heerlijk lunchen in het kak-etablissement Het Oude Raadhuis). Maar we worden moe; de wind blijft ons tegenwerken. Naarden-vesting, Muiderberg, Muiden! Bekend terrein. Bij de elektriciteitscentrale van Diemen overkomt me iets dat ik de hele reis heb weten te vermijden: hongerklop. De benen kunnen geen kracht meer zetten, ik word duizelig, het lijkt donker te worden. De laatste uren totaal vergeten te eten! Trillend stap ik af, ga in het gras zitten en prop brood met kaas in mijn mond. Een kwartier later is alles weer OK.

Thuis! Dit is onze vierde zomer in Amsterdam en voor het eerst voel ik me nu écht thuiskomen na zo’n lange reis. Met een vreemd mengsel van vermoeidheid en energie: twee communicerende vaten waarvan die met vermoeidheid geleidelijk zal overlopen in die met energie. Daar vertrouw ik wel op. Vol plannen ook voor de komende tijd; ze staan met trefwoorden genoteerd tussen de krabbels die ik onderweg maakte voor dagboek en blog.

We stellen het eindoordeel over deze fietstocht nog even uit. Voorlopig: vaak mooi, soms ook wat saai; weinig uitdaging wat hellingen betreft en dus ook minder conditie opgebouwd dan anders. Voor coronatijden was dit beslist het beste dat er uit te slepen was.