De extra rustdag in Bourbon-Lancy was geen straf. Een prachtig stadje om een dag doorheen te slenteren. Het spannende was natuurlijk of we de fiets gerepareerd kregen. Het Office du Tourisme verwees ons naar een motorzaak beneden bij het meer. De monteur aldaar vertrouwde ons eerlijk toe dat hij “pas spécialiste” was op het gebied van fietsspaken en dat hij bovendien geen tijd had. Maar hij begreep ook wel dat we zo niet verder konden en hij zou kijken of hij iemand zou kunnen bereiken die er wel verstand van had en die bovendien tijd had on het wiel te repareren. En dat lukte: ’s middags was de fiets vakkundig gerepareerd. Je fietst door een land met wielertraditie of niet!
Dus kunnen we vandaag aan onze volgende etappe beginnen. Het is uitstekend fietsweer: 22 graden en af en toe zon. De route volgt een “voie verte” – voormalige spoorlijn – een wat saaie, genakkelijk te fietsen weg.
Na de lunch volgen we weer een kanaalpad. Bij de sluisjes staat telkens het bord “Passage a pied obligatoire”, maar daar houdt waarschijnlijk niemand zich aan. We steken met het kanaal de Loire over. De fietsstrook is smal en de boze blikken van tegenliggers doen vermoeden dat wij aan de verkeerde kant fietsen.
Vlak voor Paray-le-Monial zien we een echte fietsenmaker. Handig, want mijn zadel zakt steeds langzaam omlaag. Maar daar kan deze fietsenmaker helaas niets aan doen. Dat valt dan weer tegen. Hij heeft wel een dopje voor op het ventiel.
In Paray-le-Monial zelf moeten we flink zoeken om de camping “Le Bon Endroit” te vinden. De camping noemt zich terecht zo: eerder een soort park met veel bomen en enorme emplacementen. Er zijn nauwelijks mensen, toch moeten we per se op plek 103 staan. Niks mis mee verder: een grote plek met veel schaduw. De Accueil verkoopt weckpotjes met maaltijden die alleen maar in de magnetron hoeven. Zo een heerlijke maaltijd klaarmaken, daar zijn wij goed in!
We eten aan een grote picnictafel samen met een Francaise die vlak na ons gearriveerd is. Zij fietst naar Orléans.
Rienke en Joos fietsen 