Langs Tyne en Derwent

Er is geen comfortabeler manier dan een boot om je te verplaatsen als je de fiets bij je hebt. Je fietst naar binnen, haakt de tassen van de fiets, zoekt de hut op en klaar. De ferry van IJmuiden naar Newcastle vertrekt aan het einde van de middag en komt ’s ochtends na 9 uur Engelse tijd aan in de haven van Newcastle.

Bij het ontbijtbuffet aan boord kijkt een meisje van een jaar of zeven met grote ogen naar de worsten, bonen, eieren en bacon. Vader legt uit dat de Engelsen dit ’s ochtends allemaal opeten. Wat voor een raar land gaan we nu dan heen, denkt het meisje.

Wij zijn niet de enige passagiers die gaan fietsen. Drie Hollandse vrouwen op mountainbikes, volgehangen met vernuftige tasjes aan alle stangen, gaan de Schotse Highlands in. Wij draaien het Hadrian’s Wall Cycling path op naar het westen. We zijn hier eerder geweest, maar de fietsroute naar de stad Newcastle is evengoed moeilijk te vinden. Een Schotse familie van pa, ma en dochter, zijn ook de weg kwijt. Ze hebben twee weken in Nederland gefietst en daar was het prima voor elkaar. Hier ligt er onmiddellijk weer glas en andere rotzooi op het fietspad en raak je de weg kwijt. Samen lukt het ons het centrum van Newcastle te vinden.

Daar besluiten we om niet langs de noord- maar langs de zuidoever van de Tyne verder te fietsen. Dan kunnen we een stuk afsnijden als we naar het zuiden afslaan, richting Durham. Maar het fietspad bestaat uit een aantal moeilijk te fietsen stukken trottoir en strookjes langs de grote weg die telkens in het niets opgaan, zodat je toch op de drukke weg moet fietsen.

Uiteindelijk komen via een smalle ijzeren brug over de Derwent, een zijriviertje van de Tyne, in meer landelijk gebied en kunnen we naar het zuiden rijden. We volgen de Derwent stroomopwaarts over een voormalige spoorlijn. Links en rechts heuvels en prachtige valleien terwijl wij lekker vlak fietsen. Maar tegen vieren begint het te miezeren en willen we eigenlijk wel stoppen. Er duikt een caravansite op, de Byresite Caravansite, waar we van de boerin ons tentje best mogen opzetten.

Eten kan alleen in de Derwent Walk Inn “about a mile” verderop. Het is een mooie klassieke Inn met heerlijke fish-and-chips. De barkeeper is een aantal keren in Amsterdam geweest. “Too many bicycles”, verschillende keren “almost run over”.