Última etapa

Na een rustdag aan zee is het heel lekker om weer op de fiets te zitten. Jammer dat het wel de laatste etappe is.

Bij Sagunt een laatste enorme burcht, die boven de sinasappelvelden uitrijst.

En dan nóg een Via Verde: een die ons rechtstreeks naar Valencia leidt. Het routeboekje spreekt van ‘een pad van wisselende kwaliteit met stukken gravel’ maar dat boekje is tien jaar oud; intussen is het wegdek flink verbeterd. Valencia verschijnt aan de horizon!

Het Turia-park rond de oude binnenstad hebben we snel bereikt. Op de brug zijn we meteen getuige van een straatroof: een vrouw heeft een andere vrouw vastgegrepen en roept “Policia! Policia!” terwijl haar tasje nog op de grond ligt en haar man van veilige afstand af lijkt te wachten hoe het gevecht afloopt.

Bij de Torres de Serranos, een van de middeleeuwse stadspoorten van Valencia, maken we onze traditionele finishfoto. Dan is het nog wel een uur fietsen naar ons hotel, dat in de wijk Benimàmet ligt. Valencia schijnt zijn best te doen om een fietsstad te worden maar de fietspaden en -stroken kronkelen vaak op wonderlijke wijze om drukke verkeerswegen heen. Toch bereiken we dat hotel: uitvalsbasis voor nog een paar dagen in Valencia. Leuk – maar jammer dat het fietsen voorbij is. 775 kilometer op de teller. Volgend jaar verder!