Bij vertrek krijgen we van het B&B een gouden tip. Onze route naar Enniskillen voert over het dorp Fintona, zeggen we. O, ‘Fitna’, daar kun je ook zó komen: ze leggen het uit. Stille wegen, geen verkeer. We doen het en met succes. Onderweg komen we door dorpjes waar de tijd zó stilgestaan lijkt te hebben dat misschien de telefooncel nog werkt.
Maar een blik door een kapot ruitje helpt ons uit de droom: zelfs hier kan dat niet meer.
Even verder vliegt ineens de eerste Ierse rothond op ons af. Hij vindt onze kuiten onweerstaanbaar. Toevallig begint er nét een kleine afdaling waardoor we hem voor kunnen blijven.
De lunch gebruiken we ook vandaag in het gras, het is nog steeds lekker weer. En daar zien we eindelijk de eerste mier; we dachten al bijna dat ze in Ierland niet voorkwamen.
Overal nog steeds boerenland, met weer voortdurend steile klimmetjes en afdalingen. Op deze smalle wegen komen we nu wel vaker dan afgelopen dagen grote tractoren tegen, vaak met een nog wat bredere aanhanger. Wij stoppen dan snel en trekken de fietsen van de weg af. Dat wordt erg gewaardeerd.
Bij de klim na Ballinamallard moeten we van de fiets af: te steil. Het zijn eigenlijk drie hellingen direct na elkaar. Rienke heeft geen pap meer in de benen en blijft bij de eerste nog zitten maar bij de derde moet ook zij gaan duwen.
In Enniskillen zien we de échte pub The Old Oak! Even naar binnen en dan naar ons hotel, vlakbij. Morgen rustdag.
Rienke en Joos fietsen 