Grote plassen water op de weg als we Blacklion verlaten: het heeft de hele nacht geregend. We houden rekening met veel nattigheid vandaag maar dat valt erg mee. In de loop van de middag begint zelfs de zon volop te schijnen.
Opnieuw een confrontatie met een hond – en weer bovenaan een afdaling, we zijn hem snel kwijt. Maar als we even verderop aan een korte klim beginnen, zit er een hond boven midden op de weg. We stoppen beneden om de dazer te zoeken, die zit onderin een tas. Dan wagen we het erop. “Niet aankijken.” We kijken toch even uit een ooghoek. De hond kijkt ons met vriendelijk scheef gehouden kop na. Grappig, fietsers.
We hadden vooraf wat bedenkingen bij deze etappe maar hij wordt in de loop van de middag alleen maar makkelijker. De kust komt dichterbij.
Terwijl we langs Lake Glencar rijden, beginnen aan onze rechterhand de bergen die aan de kust eindigen met de beroemde Ben Bulben.
En dan zien we het eerste bord van de Wild Atlantic Way. Daar hebben we bijzondere herinneringen aan. Vorig jaar hebben we hem vanuit het zuiden lange tijd gevolgd. Bij Lahinch zijn we toen finaal van de camping geblazen.
Nu is het weer zo vriendelijk dat we besloten hebben te kamperen: aan Sligo Bay, op de camping Rosses Point. Mooi plekje voor de tent, heel beschut deze keer.
Rienke en Joos fietsen 
Ik heb zo’n bewondering voor jullie!