Hoe mooi is Connemara?

Reek Sunday was een belevenis. Duizenden mensen beklommen de Croagh Patrick naar het kerkje op de top.

Wij bekeken het in Murrisk vanaf de kustweg. Niet veel verderop lag het B&B waar we van zondag op maandag alsnog terecht konden. ‘s Avonds in de pub Campbells at the Reek een soort Kennedymarssfeertje met allemaal vermoeide wandelaars.

En dan vanochtend eindelijk, na twee dagen min of meer pas op de plaats, weer echt verder fietsen: Connemara in.

Het eerste stuk over de grote weg naar Louisburgh miezerde het een beetje, niet verontrustend. “De top van de berg is te zien” had de mevrouw van de B&B gezegd “dan is het niet zo slecht”. Maar als we na de koffie in Louisburgh weer op de fiets stappen is de miezer overgegaan in echte regen en komen de wolken steeds lager te hangen. Alle regenkleding aan. De wind is harder gaan waaien, uiteraard pal uit het zuiden waar wij naartoe moeten.

We worstelen ons over de Doo Lough Pass, een lange, geleidelijke, kale beklimming. Geen beschutting en af en toe zulke harde windvlagen dat we van de fiets af moeten om niet om te waaien. We moeten wat eten, maar je kunt nergens schuilen. Dan maar in de regen.

Dit is niet leuk meer. Als we uiteindelijk beneden bij het meer aankomen duikt er langs de weg een koffiekraampje op met een kleine luifel. Kunnen we een beetje droog staan.

En ze vertellen ons iets: het weerstation hier vlakbij heeft bewezen dat dit de natste plek van Ierland is.

Na het Doo Lough meer steken we over naar de Killary fjord. Daar moeten we omheen. Eerst een heel eind naar het oosten. Dan gaat het fietsen met de wind schuin in de rug ineens een stuk beter.

Dat het hier mooi is wordt ons nu ook een klein beetje duidelijk. Op het punt waar we de U-turn naar het westen maken zien we de Aasleagh Falls.

Het laatste stuk van de route trekken de wolken langzaam op, regent het minder hard en zien we meer van deze prachtige fjord.

De zonsondergang vanuit het Connemara hostel waar we overnachten belooft voor morgen beter weer!