Rome uit

“Tot over vier weken!” zeggen we bij de receptie als we camping Village Flaminio verlaten.

Een stukje over die quasi-snelweg daar en dan kunnen we de dijk op met het fietspad dat we nog kennen  van 2019, de laatste etappe toen.

Gisteren zagen we al dat een stuk van het mooie fietspad, dat onder langs de Tiber door een groot deel van de stad loopt, afgesloten is door werkzaamheden. Nu blijkt dat zelfs het grootste deel ervan niet toegankelijk is. We moeten door het hart van de stad, met zijn razend drukke verkeer. Dat lukt maar het kost ons twee volle uren en enige stress.

Pas bij de Thermen van Caracalla komen we weer op Reitsma’s route, die ons uiteindelijk de stad uit voert. Langs de indrukwekkende muren van keizer Aurelianus uit 280 na Chr.

Het is al lunchtijd als we eindelijk de enorme basaltstenen van de Via Appia op rijden. De lunch gebruiken we bij Il Giardino di Giulia e Fratelli, inderdaad een tuin, vol oude wankele tafeltjes die bijna allemaal bezet zijn. En dan weer de Via Appia op. Meestal over stukken wat recenter wegdek of over smalle paden door het gras aan de zijkant maar soms ook nog over de oudste stenen met hun diep uitgesleten karrensporen. Waar de stenen nog hun oorspronkelijke plek behouden hebben passen de fietsbanden mooi in die sporen.

We ontmoeten nog een Rotterdammer die naar Rome gefietst is en nu als afsluiting een stukje “Appica” doet. Op het punt waar we in 2019 vanuit het zuidwesten aan kwamen rijden gaan we deze keer naar het oosten, om het oude vliegveld Ciampino heen, richting Frascati. Over wegen met bijzonder druk verkeer, niet het fijnste traject. Maar even voor Frascati vinden we een B&B in een oude afgelegen villa. Geweldig. Alleen dat zwembad, dat is volgend jaar pas weer opgeknapt, vertelt ons de mevrouw.