Tijdens het ontbijt in de bar TosCafé worden we in het Duits aangesproken door een oude man. Hij heeft begin jaren zestig in Keulen gewerkt en daar Kölsch geleerd. Later in Neder-Saksen ook Hoogduits.
Als we Gravina uit zijn wordt het direct weer droog en kaal. We hebben de dag van gisteren nog in de benen, dat geeft niet: Matera is immers nauwelijks 30 km fietsen.
Maar het is een grote stad. Rond half 2 zijn we aan de rand. Een spaghetti aan snelwegen. Volgens mij heeft iedere Italiaan wel zes auto’s. We bereiken wel het centrum, maar alles loopt af naar de grote kloof van de Gravina waar de bekende rotswoningen (Sassi) tegenaan liggen.
Het is hier vergeven van de toeristen, Matera was in 2019 culturele hoofdstad van Europa. Moeten we erg aan wennen.
We hebben een Albergo op het oog aan de Via Madonna delle Virtú. Maar hoe kom je daar? Google stuurt ons telkens steile trappen af. Dat lukt niet met de fiets. Uiteindelijk komen we er toch en blijken we in Ai Quarti Sortani twee nachten te kunnen blijven. Eind goed, al goed. Het is prachtig, hier aan de rand van de Sasso Caveoso.
Dezelfde plek, nu en honderd jaar geleden. In 1952 zijn hier 15.000 mensen hun huis uit gejaagd omdat de wijze waarop ze leefden als “de schande van Italië” werd gezien. Daarna stonden de Sassi tientallen jaren leeg en werden ze als filmdecor gebruikt. Meestal om de zogenaamde achtelijkheid van Zuid Italië te tonen. Tegenwoordig is het hier werelderfgoed en zijn de meeste Sassi omgevormd tot B&B of restaurantje.
Vandaag blijven we hier, genoeg te zien.
Rienke en Joos fietsen 