Dat we zaterdag laat op de middag niet doorgereden zijn naar het centrum van Tirana was een wijs besluit. Tirana is een drukke, chaotische stad met grote doorgaande snelwegen, gravelpaadjes door sloppenwijken en veel kleine kriskras straatjes in de rest van de stad. De stad is door GoogleMaps niet bijgewerkt. Allerlei locaties, waaronder die van het appartement dat we besproken hebben, staan verkeerd aangegeven. Om hier zonder brokken binnen te fietsen en er je weg te vinden, moet je wel een beetje uitgerust zijn.
Als we vetrekken uit ons hotel zo’n 20 km buiten de stad is het al flink heet. We rijden over kleine, merendeels goed geasfalteerde wegen met wel af en toe een venijnige drempel. Op één van die drempels verlies ik een achtertas. Draagbeugeltje stuk. We repareren het met ijzerdraad in de schaduw van een pizzeria. De zaak is nog niet open, maar de man zet speciaal voor ons koffie. Nee, betalen hoeft niet. Krijgen we.
In Tirana zelf wordt het zoeken naar de juiste weg bemoeilijkt doordat ik de kaart van Albanië vergeten ben op m’n Garmin-GPS te laden.
Uiteindelijk vinden we ons appartement: heerlijk ruim met een wasmachine en ruimte voor de fietsen binnen. Hier kunnen we bijkomen en ons voorbereiden op het vervolg van de fietstocht.
Vandaag loopt alles op rolletjes:
* om de hoek van ons appartement zit een computerreparatiewinkel. Ik mag van één van hun pc’s gebruik maken om de file van OpenStreetMap te downloaden en op de Garmin te zetten.
* verderop is een fietsreparatiewinkel waar we onze remblokjes laten nakijken voor de komende bergetappes. Die kunnen allemaal best nog wel mee, zegt de fietsenmaker.
* de nieuwe Miele wasmachine die hier staat doet het prima en de was droog krijgen is met dit weer ook niet zo’n probleem.
Rienke en Joos fietsen 