Tirana heeft indruk op ons gemaakt. De stad is precies honderd jaar oud; in 1925 is ze uit de grond gestampt als hoofdstad. Het centrum is ontworpen door Italiaanse architecten die ook voor Mussolini werkten. Tussen hun grote modernistische gebouwen in ontstond vervolgens een nogal chaotisch geheel. Als je van de hoofdwegen af gaat, beland je al snel in een doolhof van straatjes. De afgelopen jaren zijn hier ook nog Zuidas-achtige torens verschenen, lukraak tussen de bestaande bouw in.
De sfeer in de stad is een mooie mix van Oost en West. Van de minaretten schalt de oproep tot gebed, overal zitten straatverkopers met hun koopwaar. Gesluierde vrouwen en schaars geklede jonge meiden lopen door elkaar. Wij verlieten de stad vanmorgen met sympathie.
De route de stad uit leidt door een groot park in het zuidoosten, aangelegd tegen de heuvels die daar beginnen. Met een meer. Heerlijk fietsen. Twee muzikanten spelen traditionele muziek die erg Turks klinkt. Een jongetje danst en springt erbij terwijl zijn moeder vertederd toekijkt.
Hierna moeten we een paar keer flink klimmen en merken we meteen dat het daar ook vandaag eigenlijk weer te warm voor is: we zijn al snel drijfnat van het zweet. De laatste buitenwijken zijn nog volop in aanbouw: “Town Houses! Park Houses! Terrace appartments!” Dan kunnen we de oude weg naar de stad Elbasan op. De nieuwe snelweg loopt er parallel aan. Op de oude weg rijdt alleen nog lokaal en vrachtverkeer. De hotels en restaurants hier lijken allemaal een zieltogend bestaan te leiden. Wij nemen vroeg op de middag onze intrek in Bar Restorant Erzeni, even buiten het dorp Berzhitë. Onze kamer kost 2200 Lek, ongeveer 22 euro dus. De etappe van vandaag wilden we bewust kort kouden; morgen wacht ons een flinke en lange klim.
Rienke en Joos fietsen 
Even de nationale held bestudeerd. Daar valt nog veel te leren over dit land, deze Balkan. Hier in de storm en harde regen gefietst. Ook heavy , als tegenwicht op jullie hitte. Wat Een aardige mensen komen jullie tegen.