Ook als we Fier uit rijden ruikt Rienke nog steeds de hele tijd olie (ze ruikt beter dan ik). We fietsen richting kust maar onderbreken de etappe na een uurtje voor een bezoek aan Apollonia, een van de belangrijkste archeologische sites van Albanië. Van oorsprong een kolonie van Korinthe, was het in de Romeinse tijd een vrij grote stad. Slechts ongeveer 8% ervan is tot nu toe opgegraven. Ons bezoek duurt natuurlijk veel te kort; vooral het mooie museum doen we frustrerend haastig. We zweren dat we hier terugkomen op een ‘cultuurreis’.
Hierna moeten we op de kustweg zien te komen. Die schijnt hier qua drukte mee te vallen omdat er ook een nieuwe autoweg naar Vlorë (ons einddoel voor vandaag) loopt. De enige manier om die kustweg te bereiken is over een kilometerslange ‘strada bianca’ die zelfs met de zonnebril op nog pijn aan de ogen doet. En waarvan de tweede helft ook nogal ‘bonkig’ is, om met de auteur van ons routeboekje te spreken.
De kustweg is inderdaad redelijk rustig, al gebruiken sommigen hem (juist daarom?) als racebaan. De bars en restaurantjes erlangs hebben weinig meer te doen; toeristen komen er al helemaal niet meer. Dat maakt het contact met de mensen wel een stuk normaler en prettiger. Altijd de vraag: wat vinden we van Albanië? Good people, zeggen we en dat vinden we ook echt.
Als we al dichtbij Vlorë zijn ontmoeten we twee Franse reisfietsers die met een lange reis bezig zijn. Ze willen uiteindelijk naar Japan. Even verderop is het schrikken: er schieten ineens drie losgebroken paarden de weg op.
Vlorë is een grote stad met honderden hotels. De toeristische Albanese zuidkust begint hier duidelijk al. Voor ons is het wel even wennen. We nemen een hotel aan de zuidrand van de stad. Van hieruit gaan we overmorgen de bergen in voor de waarschijnlijk zwaarste etappe van deze reis. Maar we vertrouwen er intussen wel op dat we die aan kunnen.
Rienke en Joos fietsen 