De eerste 10 km volgen we vandaag de kustweg. Overal wordt gebouwd: hotel na hotel, twee rijen dik. Over een paar jaar is deze mooie kust niet meer te onderscheiden van de Costa Brava of om het even welke andere bekende toeristenkust in Europa.
Om half tien slaan we een haak het binnenland in richting Orikum. Daar drinken we onze tweede koffie. Smaakt niet echt naar koffie, meer beukennootjes koffie met veel melk en kaneel. Toch wel lekker. De kroegbaas zit op dit uur van de dag al aan het bier.
We volgen nu voorlopig de grote weg. Straks zal die in een tunnel in de berg verdwijnen, wij moeten de berg over.
Het is vrij druk, maar er is ruimte genoeg voor ons om te fietsen. En de weg gaat maar langzaam omhoog.
Dat verandert abrupt als we de grote weg verlaten en verder fietsen over de oude weg naar de Llogara pas. Meteen wordt het steil (10% of meer) en dat zal zo’n beetje tot boven zo blijven. Af en toe is er een minder steil stukje, dan kun je een beetje op adem komen.
We vinden het zwaar en nemen een lange lunchpauze onder een grote boom die veel schaduw geeft.
Gelukkig zijn er langs deze pasweg veel barretjes die vaak ook wat te eten hebben. Daar maken we in het vervolg van de beklimming drie keer gebruik van.
Uiteindelijk bereiken we de pas op 1036 m. Het viel niet mee, we zijn doodmoe.
Boven ligt ook het hotel waar we een kamer besproken hadden.
Het uitzicht vanuit onze hotelkamer is adembenemend. In de verte zien we Korfoe, het einddoel van deze fietsreis.
Als we gaan eten is het te koud om buiten te zitten én moet binnen de fleece aan. Dat hebben we deze vakantie nog niet eerder meegemaakt.
Rienke en Joos fietsen 
Niet mis