Guernica

Gisteren stond ik voor de Tuin der Lusten; vandaag voor de Guernica. Nooit eerder gezien. Ik voelde me veel kleiner dan gisteren. Toen kon ik ermee volstaan mijn blik te laten dwalen van detail naar detail, steeds iets nieuws ontdekkend, onhoorbare oh’s en ah’s slakend. Maar nu was de ervaring totaal anders. Het enorme doek (3.5 bij 7.76 meter) overweldigt je zo dat je eerst niets durft te voelen; elke reactie lijkt te futiel, te makkelijk. Je dacht dat je de “boodschap” en de geschiedenis van het werk wel kende maar dat valt nu allemaal weg. Dit is het belangrijkste doek van de twintigste eeuw en terwijl je blijft staan kijken voel je waarom dat zo is.