Pech onderweg

Pang! Aan de voet van de klim naar Kastania knalt er iets in Rienkes achterwiel. Een steen? Nee, er is een spaak geknapt. Stoppen, tassen van de fiets, fiets op de kop, kapotte spaak eruit. We hebben geen reserve spaken bij ons… En de dichtstbijzijnde fietsenmaker is ergens aan de kust, op honderd km van hier.

Er zit meteen een flinke slag in het wiel; het loopt ook aan. Tijdens de pogingen om die slag eruit te halen, knapt een tweede spaak. Heel voorzichtig gaan we verder met het aandraaien van de spaken tegenover de plekken waar de velg tegen een remblokje aan schuurt. Tenslotte lukt het om het wiel weer vrij te laten draaien.

We hevelen wat gewicht van Rienkes achtertassen over naar mij en beginnen dan aan de haarspeldbochten naar Kastania, dat op bijna duizend meter hoogte ligt. Dat gaat goed. We blijven er de rest van de dag. Telefonisch overleg met De Vakantiefietser in Amsterdam, waar onze fietsen in onderhoud zijn, stelt ons gerust: we kunnen wel verder.

Gisteren was een van de mooiste, maar ook langste en vermoeiendste, etappes tot nu toe. Van de kust het binnenland in naar Karteri, 77 km. Tussendoor een bezoek aan de archeologische site van Nemea en het museum aldaar, met o.a. prachtige vondsten uit het pas sinds 1978 opgegraven Myceense Aidonia.

Daarna echt de bergen in: schitterend, afwisselend stevig klimmen en dan uitblazen op hoogvlakten. De laatste vlakte was heel bijzonder: het vrijwel drooggevallen Stymphalische meer.

Stymphalische vogels zijn daar niet meer te zien sinds Hercules ze verjaagd heeft. Of toch? Nee, het is een bonte kraai.