Wegblokkades – en zelfgekozen oponthoud

De Siciliaanse wegen zijn ons nu al bijna even lief als de Sicilianen zelf. De mensen zijn vriendelijk, belangstellend en hulpvaardig; ze groeten als ze ons passeren, soms komt er iemand met zijn auto even op fietssnelheid naast ons rijden om een praatje te maken. De wegen die wij kiezen zijn meestal rustiger en mooier dan we verwachtten. Ze voeren ons door een dor en heet maar indrukwekkend landschap. En soms hebben ze een verrassing voor ons klaar liggen.

Vanuit Sciacca was Agrigento met deze hitte niet in één dag te bereiken. In Montallegro, het lelijkste dorp tot nu toe, hebben we de nacht doorgebracht. De volgende ochtend zagen we al meteen buiten Montallegro waarschuwingsborden: deze weg loopt niet meer door! Wij dachten dat het ons wel zou lukken, al vaker gedaan immers, maar nu was het serieus: er stond een brug op instorten en de weg was echt afgesloten.

We hadden echter geen keus: de kustsnelweg SS115 was beslist gevaarlijker dan deze brug. Er snel overheen dus. Dat ging natuurlijk goed; de autoriteiten willen alleen na de brugramp in Genua geen risico meer nemen. Denken we.

Soms zijn de blokkades opmerkelijk maar niet echt hinderlijk, zoals de door bermbrand getroffen electriciteitspalen even verderop. We zagen twee creatieve oplossingen. De eerste: een hekje om de draden heen die op straat waren komen te liggen. De tweede: het verbrande deel van de paal afzagen en het bovenste stuk aan de draden laten hangen. Werkt ook prima.

De ernstigste blokkade was die tussen Palma di Montechiaro en Licata. We volgden daar een mooie rustige kustweg die even vóór Torre di Gaffe ineens ophield. We hadden wel een bordje gezien dat we om Licata te bereiken weer de bergen in moesten en dan verder over de SS115 – dat hadden we natuurlijk genegeerd. Maar nu hield de weg echt op. Over een lengte van honderd meter was het asfalt deels opengescheurd, deels verdwenen in meters diepe kloven. Aardbevingsschade! Alles tillen, dragen en slepen tot waar de weg weer verder ging…

Het door ons zelf gekozen oponthoud was natuurlijk wel leuker. Sciacca, een prachtige stad waar we zelfs nog nooit van gehoord hadden, was beslist een rustdag waard. Palazzi die al associaties met Il Gattopardo opriepen; we begonnen passages daaruit te herlezen. In Agrigento hadden we na aankomst op de camping nog tijd om de beroemde resten van de oude Griekse stad Akragas te bezoeken. Voor de tweede keer, de eerste was tien jaar geleden. Behalve de tegenwoordig onvermijdelijke security check (en alweer zagen ze mijn pepperspray niet) was de belangrijkste verandering de plaatsing van reconstructies, op ware grootte, van de werktuigen die gebruikt (kunnen) zijn bij de bouw van de tempels. Met citaten uit Vitruvius erbij! Heel verhelderend.

En halverwege Agrigento en Licata dus het stadje Palma di Montechiaro. In Il Gattopardo heet het Donnafugata: de plaats waar de prins een tweede paleis heeft en waar de familie elk jaar in augustus heen trekt vanuit Palermo, dwars door het stoffige en gloeiende binnenland. De kleine kern van Palma, rond de kerk en het paleis, leek sinds 1860 onverandetd.