Van Paestum naar Salerno moet er een echt fietspad lopen, hebben we op Open Street Map gezien. Dan hoef je niet over de drukke verkeersweg. En inderdaad, het bestaat. Smal, halfverharde en door middel van een houten hekwerk gescheiden van de rijweg. De struiken links groeien vaak over het pad heen, het hekwerk rechts ligt geregeld in stukken op het pad. En het blijkt een heel geschikte plaats om vuil te storten, waar ze hier zo dol op zijn. Kortom, we moeten toch vaak de weg op.
Het strand is voortdurend dichtbij. Elke strandtent heet Lido en heeft grote borden aan de weg staan. De boemboemboemboem hoor je op de weg al. We zijn blij als we in Salerno zijn – Salerno! Kun je nagaan. De Amalfikust bewaren we tot morgen; eerst maar eens overnachten. In Vietri, waar de beroemde kustweg begint. Diep in de nacht schrikken we wakker van een serie harde knallen en een groep mensen die luid Bella Ciao zingend door de straat trekt. Is de revolutie dan toch begonnen? Maar bij het ontbijt in de bar Fame Zero is alles weer als vanouds.
Vrijdag dan de SS163, de Strada Statale Amalfitana, de moeder aller kustwegen. De Romeinen hebben de eerste versie al uitgehakt. De weg slingert hoog boven de zee om kloven heen en over de uitlopers van het kustgebergte. Beroemde plaatsen als Amalfi en Positano liggen tegen een wand van zo’n kloof of beneden aan het water.
Deze kustweg is nog steeds adembenemend mooi. De plaatsjes zelf zijn dat ook maar alleen van een afstand, als onderdeel van het majestueuze landschap. Van dichtbij blijken het ordinaire tourist traps geworden.
We hadden erg druk verkeer verwacht en misschien gevaarlijke situaties maar dat valt enorm mee. Soms is er een hele tijd zelfs helemaal geen verkeer en hebben we de hele weg voor onszelf. Dat komt dan meestal doordat ergens voor en/of achter ons de boel geblokkeerd is door een bus die dwars in een te scherpe bocht staat, omringd door toeterende auto’s.
Een laatste klim en dan de afdaling naar Sorrento waar we ons zonder aarzelen in het drukke verkeer storten. We weten intussen hoe dat moet: gewoon je plek opeisen, dat doet iedereen. Op de camping waar Rienke al in 1968 stond en wij samen in 2005 zetten we ons tentje op. Met de Vesuvius aan de overkant van de baai van Napels.
Rienke en Joos fietsen 
Jullie zijn echt dapper! Fietsen over best gevaarlijke wegen! Ik doe het jullie niet na. Hoeveel hebben jullie nu al gefietst? Ik heb de plaatsnamen moeten opzoeken, ken Italië slecht. Zie dat jullie niet zo heel ver van Pompei en Napels af zitten. Daar ben ik wel geweest! Pompei heeft veel indruk op me gemaakt, het verhaal over Pompei als kind al. Goede route verder met veel veilige kilometers!
Fietshelden!!