In Herculaneum

Als zovelen zijn we wel in Pompeii geweest, een paar keer zelfs (Rienke de eerste keer als kind, ze herinnert zich dat alle kleuren zoveel helderder waren dan toen ze er later terugkwam) maar nog nooit in Herculaneum.Dat wordt ook veel minder bezocht. Volkomen ten onrechte. Wij dwaalden er ruim een halve dag rond. Twintig meter lager dan de doorgaande weg en het dorp Ercolano. Die twintig meter, dat is de dikte van de stroom gloeiende modder en lava die in het jaar 79 van de hellingen van de Vesuvius kwam en de kustlijn in één klap driehonderd meter opschoof.

Tot 1982 dachten we dat vrijwel alle inwoners op tijd konden vluchten. In dat jaar werden 300 skeletten gevonden van mensen die over het strand hadden willen vluchten maar moesten schuilen in ‘boothuizen’ (kleine werven) en daar hun einde vonden.

De opgravingsgeschiedenis van Herculaneum is heel bijzonder. In 1709 kwam een boer bij het slaan van een put in het theater uit. De durfals die zich in de put lieten zakken, kwamen boven met stukken marmer, reliëfs en bronzen beelden. De jaren daarna werden er veel meer putten en gangen gegraven. Het meeste dat boven de grond gehaald werd, kwam in bezit van de koning van Napels en is nu te zien in het Archeologisch Museum aldaar. In de loop van de twintigste eeuw is de laag van twintig meter voor een deel weggehaald; zo kwam een derde van Herculaneum aan de oppervlakte. De rest ligt onder het dorp Ercolano. De achttiende-eeuwse putten en gangen daarheen zijn nu afgesloten.

In Herculaneum tref je veel huizen aan waarvan ook de hogere verdiepingen nog deels intact zijn. Dat komt doordat de stroom hete modder en lava wel muren omver drukte maar ook door deuren, ramen en andere openingen de gebouwen ahw opvulde. Nergens anders heb je zó het gevoel dat je bij de Romeinen thuis komt.