Perrons doordrenkt van bittere tranen

De dame van de receptie probeert ons een doorsteek naar de Greenway richting Dungarvan uit te leggen. Dat gaan we inderdaad doen want met de slinger over Tramore wordt de dagetappe wel erg lang en Dungarvan is de eerste plaats met een camping. Zo’n duur hotel als vannacht kunnen we ons niet iedere dag permitteren.

De doorsteek voert ons eerst over lieflijke landweggetjes hoog boven de zee, maar we fietsen ook een heel stuk over een semi snelweg, weliswaar met een brede vluchtstrook ook bedoeld voor fietsers, maar de auto’s razen met 100 km voorbij.

We drinken koffie bij een koffiecontainer langs de weg. Vooraan bestellen, achteraan afrekenen. Aha, een drive-in. De automobilisten hoeven hun auto niet uit. Een dikke man op de fatbike stelt voor dat wij ook een turn around maken.

Na 25 km komen we bij de Waterford Greenway. Een voormalige spoorweg. De toegang is moeilijk te vinden. We rijden verkeerd. “Happens everyone” roept een automobilist die ons passeert. Hij legt uit waar we heen moeten.

Na een half uur op de Greenway komen we bij het voormalige station van Kilmeaden, nu een café. We schuilen er voor de eerste en enige bui van de dag en lezen over de bittere geschiedenis van de streek.

Na de grote hongersnood van 1845 – 1850 vetrokken van deze plek tienduizenden arme mensen naar Amerika. Families werden uit elkaar gereten. Deze perrons zijn doordrenkt van bittere tranen, zo lezen wij. Er is eigenlijk weinig veranderd, alleen treft de ellende nu niet in de eerste plaats de Ieren, maar mensen uit andere streken die bovendien nog eens nergens welkom zijn.

De Greenway is voor de rest niet spannender dat die is: je rijdt over een voormalige spoorweg met weinig uitzicht en bovendien hebben we wind tegen. Maar we halen Dungarvan en deze golfclub Bayview laat wel tenten toe en het uitzicht is inderdaad prachtig. Goede plek voor een rustdag.