Vinger en Gaeltacht

Terwijl ik nog in de clinch lig met een ekster die er met ons ontbijt vandoor wil, komt Rienke terug rennen uit het badhok. Met haar rechter wijsvinger in de mond. Die heeft ze opengescheurd aan een roestige deursluiting. Diep en lelijk. Ze is erg geschrokken. We leggen een snelverband aan maar na ons vertrek gaat ze in Dungarvan toch maar snel naar een apotheek; die doen hier ook eerste hulp. Ze zijn er heel vriendelijk en behulpzaam. De wondranden worden met hechtstrips bijeengetrokken, daarna gaat de hele vinger in het verband. Ze krijgt een heel pakket mee om alles geregeld te vernieuwen.

Fietsen lukt haar wel, alleen even wennen met remmen en schakelen: dat mag die vinger nu niet. Het is stralend weer. We rijden door een ‘Gaeltacht’, een regio waar het Iers de voertaal is. De verkeers- en andere borden zijn er uitsluitend in het Iers. Een ding is ons meteen duidelijk: STAD betekent STOP.

De omgeving is prachtig. Golvend land, heel stil, alles groeit en bloeit, je hoort vooral vogels. Af en toe een ruïne van een huis die in de tijd van de hongersnood en de grote emigratiegolven verlaten is. Hier en daar een mooie, nog bewoonde boerderij. Bij Ardmore duiken er weer smakeloze quasi-landhuizen op. Tegelijk met weer tweetalige borden – ook toevallig.

Het laatste stuk tot Youghal (spreek uit ‘Jòòl’) gaat weer langs een 100 km – snelweg, met alleen gele strepen tussen ons en de rijbaan. Kan niet anders. Het wordt een lange etappe; om zeven uur arriveren we op camping Clonvilla. Een kleine camping met voorzieningen die al zo’n dertig, veertig jaar oud zijn maar nog goed functioneren. Er staan hier wat Duitse motorrijders (erg rustig volk). Een monteur die hier ergens een klus heeft en zijn eigen airfryer in het keukentje heeft staan. Een man in de tent naast ons die bij de kennismaking vertelt dat hij aan Iron Man -wedstrijden meedoet (geen ruzie mee maken dus). En een jonge Zwitser die een jaar geleden gestopt is met werken en nu low budget over de wereld trekt. Later dit jaar wil hij van Amsterdam naar Zwitserland lopen voor een goed doel, iets met Nepalese kinderen. Op blote voeten want de kinderen daar moeten ook op blote voeten lopen.