Cork doet alle problemen vergeten

Lukas wil heel graag met mij blijven praten over Iran. Hij wil alles weten hoe was het daar in de jaren ’60? Maar wij moeten naar Cork. Over doodstille weggetjes komen we weer op de route. Dan ontdek ik dat ik mijn mooie lichtmetalen bidons in Clonpriest heb laten staan, stom! Terugrijden kan niet meer, we zijn al te ver. In Cork maar nieuwe kopen.

Landschappelijk is de route vandaag lange tijd heel lieflijk. Ruïnes van oude huisjes doen mij wel aan een denken aan de bittere ellende die hier geheerst heeft. Overal zijn hele families van de honger gestorven.

Na Middleton komen we weer op een veel te drukke weg maar de bordjes van de Eurovelo 1 bieden een alternatief. Benjaminses boekje kiest echter voor de route langs de drukke weg. En al snel blijkt waarom: de EV1, die wij gekozen hebben, leidt ons over een krankzinnig steile helling. Niet te fietsen. Toch proberen we het.

Meteen gooit Rienkes derailleur, die toch al problemen had, de ketting over de cassette heen. De ketting komt muurvast te zitten. Met veel moeite krijgen we hem los maar her gebeurt even later weer. En weer. Dan maar lopen, al lukt het duwen van de fiets ook nauwelijks. Dit hellinkje kost ons ruim een uur.

Tenslotte bereiken we Cobh, de laatste haven die de Titanic aandeed. Rienke kan alleen de drie versnellingen van de voorbladen gebruiken. Met het veer naar de overkant, naar Passage West, waar we doodmoe neerploffen op een bankje, met ijsjes en water. Van hier naar Cork gaat het weer over een greenway, een voormalig spoorlijnen. Wat een verademing!

En dat laatste geldt ook voor Cork, waar we een kamer geboekt hebben in een uitstekend student hostel. In Washington street, heel centraal. Met geweldige pubs in de buurt, onder andere Costigan’s. Daar drinken we Beamish, het stout van Cork, en luisteren we naar live muziek. Dit maakt alles weer goed. En morgen blijven we hier. Er zijn goede fietsenmakers.