De lucht is grauw en het regent al. Wordt dit een moeilijke dag? Die pas ziet er in het routeboekje best lastig uit en dan ook nog in de regen… Maar als we eenmaal echt aan het klimmen zijn, wordt het droog. Twee Françaises passeren ons, ook op bepakte fietsen, met wapperende poncho’s.
Indrukwekkend berglandschap rondom. Je bent hier niet hoger dan vierhonderd meter maar de sfeer is helemaal die van het hooggebergte. Op de top staat een informatiebord: deze weg is in 1847 aangelegd, tijdens de grote hongersnood, “to help prevent starvation”. We proberen te begrijpen wat daarmee bedoeld kan zijn.
De Engelse grondbezitters hebben de van honger stervende boerenfamilies, die geen pacht meer konden betalen, van hun grond verjaagd. Deels probeerden die mensen een haven te bereiken waar de ‘famine ships’ klaar lagen om hen naar Amerika te brengen, deels zwierven ze rond op zoek naar voedsel; honderdduizenden stierven in hun dorp of onderweg. In het Engelse hogerhuis werd gezegd dat “die Kelten toch alles eten, een dieet van rotte aardappelen gemengd met gras is prima voor hen”. Hoe hielp deze weg “to prevent starvation”?
Eind van de middag bezoeken we Bryan en Charles, twee voormalige medebewoners op onze verdieping in Amsterdam. Ze wonen nu in een afgelegen huis in de buurt van Kenmare. Hun tuin gaat rondom zonder scheiding over in de vrije natuur; ’s nachts zie je bij helder weer de melkweg, zegt Charles. Hier heerst absolute rust.
Rienke en Joos fietsen 
Het blijft een apart land! We hebben er ook gefietst, maar niet zoals jullie. Petje af voor jullie hoor!