Deze dag laat zich nauwelijks beschrijven: the Wild Atlantic Coast op z’n mooist. Als we op pad gaan is het droog maar we worden toch getrakteerd op af toe een regenvlaag. Een paar korte, venijnige hellinkjes en dan door het binnenland afdalen naar Doolin. Er doemt een geweldig uitzicht over de oceaankust op.
Achter ons zien we de beroemde Cliffs of Moher. Prachtig, maar een enorme toeristische trekpleister. De kustweg die er langs gaat zit vol bussen die elkaar op de smalle weg nauwelijks kunnen passeren. Voor fietsers niet te doen dus.
Na een koffiestop voor Doolin, in een soort Volendam waar de witte vissershuisjes bont zijn geschilderd voor de toeristen, rijden we door naar Lisdoornvarna. In een grote Inn gaan we lunchen. De dag is totnutoe gemakkelijk
Dat verandert na de lunch. We gaan de Burren in. Kaal, leeg en woest. Limestone muurtjes als perceelgrens. Wij genieten vooral van de weidse stilte.
We moeten o.a. een zeer steil beekdal door waarvan Benjaminse in het routeboekje zegt: lopen mag . Nou, dat doen we dan ook.
Na 50 km bereiken we in Carren het Magoohy House B&B. De vrouw des huizes blijft praten: haar opa was bij de IRA en haar vader RAF piloot in de oorlog. Dit huis is gebouwd met de stenen van haar geboortehuis. Haar voorvaderen liggen begraven op het kerkhofje waar we zojuist langs gekomen zijn.
Zij speelt concertina, een belangrijk instrument in de traditionele Ierse muziek van Clare. Later op de avond komen er meer gasten: muzikanten uit Nashville. Zij spelen ook traditionele Ierse volksmuziek. Ze zijn speciaal gekomen voor het Willie Clancy summer music festival, hét evenement voor traditionele Ierse volksmuziek en dans dat nu in Miltown Malbay wordt gehouden.
Rienke en Joos fietsen 
De Cliffs of Moher zijn wel heel mooi!