Pittige dag

Bij de receptie van het hotel is in glas-in-lood plastisch uitgebeeld hoe El Cid met de Moren omging:

Vanuit Santo Domingo de Silos moeten we eerst een bergrug over, en deels ook erdoorheen:

De klim is goed te doen, het dalen is heerlijk zoals we dat in Spanje gewend zijn: mooi ruim slingerende weg, heel overzichtelijk, goed wegdek. Tot Caleruega is het vrijwel vlak met goede rode akkers tussen de meer stenige stukken.

Zien we daar al een groepje gieren boven ons? Die verwachten we alleen in de bergen. Maar het zijn dan ook rode wouwen, blijkt als we stoppen om nauwkeuriger te kijken. Intussen naderen we de ruïnes van de Romeinse stad Clunia. Ik kijk al rond naar verdwaalde resten: daar op die akker, een stuk zuil met zelfs een bordje erbij. Ik erheen. ‘Cotto privado de cazza’ staat erop, ja die boer moest dat ergens aan vastmaken.

Juist vandaag is Clunia gesloten. Grrr. Hier overnachten en dan morgenochtend erheen? We aarzelen even maar nee, dan loopt ons reisschema teveel vertraging op. De volgende overnachtingsmogelijkheid is pas in Langa aan de Duero: daarheen dus maar. Over Coruña del Conde, aan de voet van de tafelberg waar de Romeinse stad bovenop lag. Coruña ziet er uit de verte spectaculair uit:

Hierna wordt het lastiger. Eerst een gravelweg, kilometers scherp los steenslag met aan het eind een flinke afdaling waar je erg uit moet kijken. De zon brandt intussen, het wordt nu snel heter. We rijden de dunbevolkte provincie Soria binnen. Anderhalf uur lang zien we inderdaad helemaal niemand op de weg. Geregeld even een schaduw opzoeken om bij te komen. Het water is bijna op. In Bocigas de Perales kunnen we de bidons vullen bij de fontein midden in het armoedige dorpje, dat omgeven wordt door uiterst grillige rotsformaties.

Nog één stevige klim en dan dalen naar Langa aan de Duero (beter bekend als de Douro). Daar is één hotel. En dat is gesloten – onverwacht, Google en Booking meldden dat het open was.

Naar een bar dus, daar weten ze altijd wel iets. Dichtstbijzijnde hotel is in La Vid, tien kilometer van de route af. We hebben het eigenlijk wel gehad maar er is geen keus. De drukke verkeersweg kan alleen vermeden worden door over landweggetjes naar La Vid te zigzaggen. Het is intussen half zeven.

Aangekomen in La Vid zien we het hotel meteen, het is niet te missen: een enorm groot voormalig monasterio. Een vleugel ervan, wel honderd meter lang, is verbouwd tot luxueus hotel. Niet eens duur. Er is ook een zwembad en daar wil Rienke meteen in maar helaas, dat gaat altijd eind augustus dicht want “daarna is het te koud” 😵‍💫

Onze kamer heeft een bed van drie meter breed en daar ploffen we neer. Pittige dag hoor. Maar het is nog slechts veertig kilometer naar El Burgo de Osma en daar hebben we een rustdag gepland.