Alto Tajo in problemen

We denken voor het eerst deze fietstocht te kunnen vertrekken zonder fleece aan.

Dat blijkt een misvatting: na een paar honderd meter stoppen we om meer aan te trekken tegen de kou van de eerste twee uur.

We fietsen richting het natuurgebied Alto Tajo. Geen motoren en ook geen vliegen vandaag. Eindeloze vergezichten. Mooi. Wat is dit toch een groot, dunbevolkt land.

Maar wel zie je eigenlijk nog voornamelijk jong bos. Er hebben hier in 2005 enorme bosbranden gewoed die grote delen van het gebied in de as hebben gelegd.

Na 23 kilometer volgt een mooie afdaling naar Cobeta.

Een oud dorp met middeleeuwse huizen, één zelfs met een tweestaartige zeemeermin boven de deur. Die dubbelstaartige zeemeermin letten we speciaal op sinds we bij Selma Sevenhuijsen in De glimlach van de sirene gelezen hebben dat deze zeemeermin als moedergodin al vereerd werd door Etrusken en Longobarden.

Het dorp uit is zeer steil, gelukkig maar kort. Maar de beklimming die volgt is ook behoorlijk steil; de eerste 750 meter lukken ons maar nét. We worden luid geprezen door de vierde auto van de dag. Terecht, dit hadden we aan het begin van de fietstocht helemaal niet gekund. De laatste anderhalve kilometer naar boven langs een prachtige kloof gaan geleidelijker.

Een genoeglijke lunch in doodstil bos

En dan volgt een snelle afdaling naar Corduente, waar we in bar El Barranco cola drinken.

Het hele dorp hangt vol spandoeken tegen een biogascentrale die ze daar willen bouwen. Een enorm grote installatie aan de rand van het natuurpark Alto Tajo, dat op de Unesco lijst van werelderfgoed staat. Bovendien zal de grote fabriek het riviertje Rio Gallo zo’n beetje leegtrekken voor het water dat bij de productie van zoveel biogas nodig is.

Tegen vier uur, al het echt heet is, doemt de burcht van Molina de Aragón op. De Moorse kantelen van deze gerestaureerde burcht zijn al van ver te zien.

Hier blijven we een dag om op verhaal te komen.