Belfast

Elf kilometer tot de ferry. Eerst nog over een fietsstrook langs de gevreesde A75 maar dan moeten we toch de weg op: “End of cycling area”, zomaar ineens. Doortrappen en niet bang zijn. Tot er, bij het bevrijdende bord ‘Stena Line Belfast’, weer fietspad is.

De overtocht duurt maar twee uur en twintig minuten. De fietsen mogen in een hok met al haast antiek aandoende bedieningspanelen. We zijn de enige reisfietsers op deze ferry.

In de haven van Belfast worden we weer met veel zorg van de boot af geholpen. Dan gaan we op zoek naar een fietsbare route naar de binnenstad. Koffie in Ann street en vandaar naar ons B&B in North Belfast. Onderweg daarheen fietsen we door een wijk met enorm veel union jacks, Britse en oranje vlaggen. Vanwege het voetballen misschien? We realiseren ons dan nog niet dat vandaag, twaalf juli, de belangrijkste dag van de oranjemarsen is – en ook niet dat deze wijk Shankill is, de beruchtste loyalistische/unionistische wijk van Belfast.

Later op de dag gaan we alles met eigen ogen bekijken. We lopen door Shankill naar Falls road (met de beroemde mural van Bobby Sands); over Northumberland road, met halverwege een huiveringwekkend, zwaar hek over de volle breedte van de weg. De grens van Shankill en ‘The Falls’ was in 1969/70 (en nog lang daarna) het toneel van de hevigste confrontaties. Het hek staat nu (bijna?) altijd open.

Aan de Shankill-zijde: een lange rij murals die episoden uit de geschiedenis van het Britse imperium weergeven, onvervalste koloniale propaganda, tot en met – op de laatste mural voor het hek – verheerlijking van de staat Israël. En dan, na het hek, een nog veel langere serie murals van The Falls. Hier een selectie. Ze spreken voor zich.

We zijn diep onder de indruk. En dan moet Bobby Sands nog komen:

Hierna gaan we de pub in. Eentje aan Falls road natuurlijk. Heerlijke sfeer, fantastische mensen. We moeten aangeboden pints wel accepteren, al willen we niet veel drinken. Dít is Ierland! Morgen rustdag in Belfast.