Aan de andere kant

Bij het ontbijt bevestigt de ‘signora collazione’ dat Ariane Irpino op achthonderd meter hoogte ligt. Dat is ook de hoogte die Reitsma, de man van onze route, noemt als hij het over de hoogste pas heeft; we steken de Ap(p)enijnen over waar ze vrij laag zijn. Die pas hebben we dus nu al bereikt!

Voorlopig komen we niet erg op gang. Kleine reparatie aan de fiets voor het vertrek, bezoek aan een phamacia voor nieuw verband om Rienkes gekwetste been. Na tien kilometer stoppen we bij een bar, we hebben alweer zin in koffie. En de fietsen kunnen hier zo mooi staan, dat maken ze ook niet elke dag mee.

We ontmoeten twee Spaanse reisfietsers. Murcia-Barcelona-Sardinië-Napels-Bari-Albanië-Griekenland… toe maar. En wildkamperen hè, met om de vijf dagen een B&B om zichzelf wat op te knappen. Ook zij verheugen zich op de lange afdaling uit de Appennijnen die nu volgt. Even voorbij Monteleone is het zover. Eerst nog even rustig:

Al snel is er geen houden meer aan. Twintig kilometer dalen over een goede weg. We suizen om Accadia heen, hoeven nergens echt vaart te minderen. In een half uur zijn we aan de andere kant van de Appennijnen. Het valt ons meteen op: een heel andere sfeer. Droog, dor, geërodeerde hellingen en veel minder huizen.

Er volgt toch nog een klim, naar het hoger gelegen Candela, onze etappeplaats. Maar al aan het begin van die klim passeren we een agriturismo en ho! Hier eten en slapen we vanavond. Candela zelf zullen we niet zien; de route gaat hier beneden verder naar het oosten.